දිට්වා සුළි කුණාටුවෙන් පසුව උඩරට දුම්රිය මාර්ගයට එල්ල වූ බලපෑම සුළුපටු එකක් නොවීය. රඹුක්කන සිට මහනුවර සහ බදුල්ල දක්වා දුම්රිය ධාවනය සම්පූර්ණයෙන්ම ඇනහිටීමත් සමඟ එම මාර්ගය භාවිත කරන දහස් ගණනක් මගීන්ට දින ගණනක් දැඩි අපහසුතාවන්ට මුහුණ දීමට සිදුවිය.
එවැනි පසුබිමක යළිත් උඩරට දුම්රිය මාර්ගයට දුම්රියක් එක් කිරීම යනු හුදෙක් දුම්රියක් ධාවනය කිරීමක් පමණක් නොවේ. එය විපතකින් පසුව යළි නැගී සිටීමේ සංකේතයක්ද වේ.
පසුගිය 02 වැනිදා කොළඹ කොටුවේ සිට පේරාදෙණිය සහ ගම්පොළ දක්වා දුම්රිය ධාවනය ආරම්භ කිරීමේ පළමු පියවර තැබුණි. ඒ අනුව රඹුක්කන දක්වා පමණක් ධාවනය වූ දුම්රිය සේවය අද සිට පේරාදෙණිය සහ ගම්පොළ දක්වා දීර්ඝ කිරීමට දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව කටයුතු කර තිබේ.
අද උදෑසන 5.55ට කොළඹ කොටුවෙන් පිටත් වූ “පොඩි මැණිකේ” දුම්රියද මෙහිදී විශේෂ වැදගත්කමක් ගත්තේය. එය සාමාන්‍ය මගී ප්‍රවාහන සේවයක් ලෙස නොව, මාර්ගයේ ආරක්ෂාව සහ ධාවන හැකියාව පරීක්ෂා කිරීම සඳහා යොදාගත් පරීක්ෂණ දුම්රියක් විය.
රඹුක්කනදී ප්‍රවාහන අමාත්‍ය බිමල් රත්නායක ඇතුළු දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ සහ ප්‍රවාහන අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරීන් එම දුම්රියට එක්වීමත් විශේෂත්වයකි. තවත් වැදගත් කරුණක් වූයේ දුම්රිය මාර්ගය යළි සකස් කිරීම සඳහා දිවා රෑ නොබලා කටයුතු කළ ඉංජිනේරුවන් සහ සේවකයින්ද එම පරීක්ෂණ ගමනට එක්වීමය.
ඒ නිසා මෙම දුම්රිය ගමන තුළ සැබෑ අර්ථයක් තිබේ. විපතකින් පසුව යළි මාර්ගය විවෘත කිරීමේ ගෞරවය ලැබිය යුත්තේ දේශපාලනඥයන්ට පමණක් නොව, එම මාර්ගය යළි සකස් කළ කම්කරුවාගේ සිට ඉංජිනේරුවා දක්වා සියලු දෙනාටය.
පේරාදෙණිය දුම්රිය ස්ථානයට දුම්රිය පැමිණීමෙන් අනතුරුව විශේෂ පිළිගැනීමේ වැඩසටහනක්ද සංවිධානය කර තිබුණි.
යළි ආරම්භයක්… නමුත් සම්ප්‍රදාය කොතැනද?
කෙසේ වෙතත් මෙම අවස්ථාව සම්බන්ධයෙන් තවත් පැත්තක් පිළිබඳවද සමාජයේ අවධානය යොමු විය හැකිය.
ශ්‍රී ලංකාවේ දීර්ඝ කාලයක් පුරා රාජ්‍ය ආයතනයක, පොදු ප්‍රවාහන සේවයක හෝ රටට වැදගත් ව්‍යාපෘතියක නව ආරම්භයක් සිදු කරන අවස්ථාවක ආගමික වතාවත්වලට විශේෂ ස්ථානයක් ලබාදීම සම්ප්‍රදායක් විය.
විශේෂයෙන් බෞද්ධ බහුතරයක් වෙසෙන රටක් ලෙස වැදගත් රාජ්‍ය කටයුතු ආරම්භ කිරීමේදී පිරිත් සජ්ඣායනා කිරීම, ආශීර්වාද ලබාගැනීම වැනි කටයුතු බොහෝ අවස්ථාවල දැකගත හැකි විය.
එය හුදෙක් ආගමික චාරිත්‍රයක් ලෙස පමණක් නොව, ජනතාවගේ මානසික විශ්වාසය, සංස්කෘතික සම්ප්‍රදාය සහ “සුබ ආරම්භයක්” පිළිබඳ සමාජ අපේක්ෂාව සමඟද බැඳී තිබේ.
එහෙත් මෙවර උඩරට දුම්රිය සේවය යළි ආරම්භ කිරීමේ අවස්ථාවේ එවැනි ආගමික වතාවත්වලට විශේෂ ස්ථානයක් ලබාදුන් බවක් ප්‍රසිද්ධියේ දැකගත නොහැකි වීම පිළිබඳව ඇතැමුන් ප්‍රශ්න කළ හැකිය.
ආගම සහ රාජ්‍ය පාලනය අතර සීමාව කොතැනද?
මෙහිදී තවත් වැදගත් ප්‍රශ්නයක් මතුවේ. රජයක් ආගමික වතාවත් සිදු නොකළ පමණින් එම රජය ආගමට විරුද්ධ යැයි නිගමනය කළ හැකිද? එසේම සෑම රාජ්‍ය උත්සවයක්ම ආගමික වතාවත්වලින් ආරම්භ කළ යුතුමද? මේ දෙකම සරල “ඔව්” හෝ “නැහැ” යන පිළිතුරු දෙකකින් අවසන් කළ නොහැකි ප්‍රශ්න වේ.
නූතන රාජ්‍ය පාලනය තුළ ආගමික නිදහස සහ සියලු ආගම්වලට සමාන ගෞරවය ලබාදීම අත්‍යවශ්‍ය කරුණකි. ඒ අතරම ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය, සංස්කෘතිය සහ ජනතාවගේ ආගමික හැඟීම් නොසලකා රාජ්‍ය උත්සව පැවැත්වීමද සමාජයේ විවේචනයට ලක්විය හැකිය.
ඒ නිසා ගැටලුව “පිරිත් කිව්වාද නැද්ද?” යන්න පමණක් නොවේ. ගැටලුව වන්නේ ජනතාවගේ සංස්කෘතික හා ආගමික සංවේදීතාවන්ට රජය කොතරම් ගෞරවයක් දක්වනවාද යන්නයි.
පිරිත් තිබුණා නම් පමණක් වැඩේ සාර්ථකද?
අනෙක් අතට මෙයද පැහැදිලිව කිව යුතුය. පිරිත් සජ්ඣායනා කිරීමකින් දුම්රිය මාර්ගයක් ආරක්ෂිත වන්නේ නැත. ආගමික වතාවත් සිදු කිරීමකින් දුම්රියක් නියමිත වේලාවට ධාවනය වන්නේද නැත.
මෙහි සැබෑ ජයග්‍රහණය වන්නේ විපතෙන් පසුව දුම්රිය මාර්ගය නිසි තාක්ෂණික පරීක්ෂණයකින් පසු නැවත විවෘත කිරීමය. ඒ වෙනුවෙන් වෙහෙස වූ ඉංජිනේරුවන්, තාක්ෂණික නිලධාරීන් සහ කම්කරුවන්ගේ කාර්යභාරය කිසිදු ආගමික උත්සවයකට වඩා ප්‍රායෝගික අර්ථයෙන් වැදගත්ය.
එහෙත් ඒ සමඟම, රටක සංස්කෘතික අනන්‍යතාවය සහ ජනතාවගේ විශ්වාසයන්ට ගරු කිරීමද රාජ්‍ය පාලනයේ කොටසක් විය යුතුය. ඒ දෙක එකිනෙකට විරුද්ධ කර දැක්වීමට අවශ්‍ය නැත. තාක්ෂණික සාර්ථකත්වයත්, ජනතාවගේ සංස්කෘතික හැඟීම්වලට ගරු කිරීමත් එකට ගෙන යා හැකිය.
අවසානයේ වැදගත් වන්නේ දුම්රිය ධාවනයයි
දිට්වා සුළි කුණාටුවෙන් බිඳ වැටුණු දුම්රිය සේවය යළි පණ ගැන්වීම ජනතාවට සුබ පණිවුඩයකි. ඒ නිසා “පොඩි මැණිකේ” යළි උඩරට බලා ගමන් කිරීම දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ පමණක් ජයග්‍රහණයක් නොවේ. එය ස්වභාවික විපතකින් පසුව ජන ජීවිතය යළි සාමාන්‍ය තත්ත්වයට ගෙන ඒමේ ක්‍රියාවලියේ තවත් පියවරකි.
එහෙත් එවැනි අවස්ථාවක රටේ සම්ප්‍රදායන්, ජනතාවගේ ආගමික හැඟීම් සහ නව පාලන සංස්කෘතිය අතර සමබරතාවය රැක ගැනීම පිළිබඳ සංවාදයක් ඇති වීමද වැදගත්ය. මන්ද, රටක් ඉදිරියට යන්නේ අලුත් මාර්ග හදමින් පමණක් නොව, තමන්ගේ මූලයන් අමතක නොකරමින්ය.
උඩරට දුම්රිය යළි ධාවනයට එක්වීම සුබ ආරම්භයකි. එම සුබ ආරම්භය තාක්ෂණයෙන් ශක්තිමත් කළ යුතුය. ජනතාවගේ විශ්වාසයෙන් ආශීර්වාද කළ යුතුය. ඒ දෙක අතර සමබරතාවය රැකගැනීමයි වගකිවයුතු පාලනයක සැබෑ අභියෝගය.
Call to Action (CTA)
මෙම ලිපිය ගැන ඔබ සිතන්නේ කුමක්ද? ඔබේ අදහස් අප හා බෙදාගන්න. ලූලාගේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියද, ෆ්ලේවියෝගේ දේශපාලන ප්‍රවේශයද බ්‍රසීලයට වඩා සුදුසු යැයි ඔබ සිතන්නේ? මෙය ඔබේ මිතුරන් සහ පවුලේ අය සමඟත්, ඔබේ සමාජ මාධ්‍ය ගිණුම් වලත් share කර සංවාදයක් ආරම්භ කරන්න.
