ශ්‍රී ලංකාවේ වත්මන් ආර්ථික ගමන පිළිබඳව මේ වන විට දැඩි කතාබහක් නිර්මාණය වී තිබේ. රටක් ලෙස අප මුහුණ දී සිටින අභියෝග රැසක් සම්බන්ධයෙන් ආර්ථික විශ්ලේෂක ගයන්ත දෙහිවත්ත මහතා සමඟ කළ සාකච්ඡාවක් ඇසුරින් මෙම විමසුම සකස් කර ඇත. මතුපිටින් පෙනෙන සංවර්ධන කථාන්දරවලට එහා ගිය බිම් මට්ටමේ යථාර්ථය කුමක්ද යන්න මෙහිදී මනාව පැහැදිලි වේ.
අයි.එම්.එෆ්. හත්වැනි වාරිකයේ අර්බුදය
ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) හත්වැනි වාරිකය ලබාදීම සඳහා වන සමාලෝචනය පසුගිය සතියේදී අවසන් වූයේ කිසිදු එකඟතාවයකින් තොරවය. මෙම එකඟතාවය ඇති නොවීමට හේතු වූයේ මූල්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ යම් තාක්ෂණික ගැටලුවක් නිසා නොවේ. වත්කම් බැරකම්වල සටහන් ප්‍රසිද්ධියේ කතා කළ නොහැකි යැයි පවසමින් සංශෝධනයක් ගෙන ඒමට ආණ්ඩුව උත්සාහ කිරීම මෙයට ප්‍රධාන හේතුවයි.
ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල පෙන්වා දෙන පරිදි මෙය පනතේ ඉදිරිගාමී ස්වභාවය ආපසු හැරවීමකි. මූල්‍ය ඉලක්ක ඇතැම් විට සපුරා තිබුණද, මෙම ප්‍රතිපත්තිමය ගැටලු හේතුවෙන් වැඩපිළිවෙළ ඉදිරියට ගෙන යාම අසීරු වී තිබේ.
මධුසමයේ කාලය අවසන් වීම සහ විෂම චක්‍රය
ලෝකයේ පවතින ආර්ථික තත්ත්වය හමුවේ ඉදිරියේදී ගෝලීය ආර්ථික වර්ධන වේගය පහළ යා හැකිය. ඒ හරහා බදු ආදායම්ද අඩුවිය හැකි බැවින්, සුබසාධන වියදම් කප්පාදු කරන ලෙස මූල්‍ය අරමුදල දිගින් දිගටම ඉල්ලා සිටී. ලෝක තත්ත්වය කෙසේ වෙතත්, අප අනුගමනය කරන ආර්ථික මග නිසාම ආර්ථික වර්ධන වේගය කඩා වැටීම වැළැක්විය නොහැකි බව කලක පටන් පෙන්වා දුන් කරුණකි.
ආර්ථික වර්ධනය අඩුවන විට බදු ආදායම පහළ බසී; එවිට ප්‍රාථමික ගිණුමේ පරතරයට බලපෑම් ඇතිවේ. අවසානයේදී සුබසාධන වියදම් කපා හැරීමට සිදුවන අතර, මෙය අයි.එම්.එෆ්. ගමන් මගේ ඇති ස්වභාවික විෂම චක්‍රයකි. අප කල් ඇතිවම අනතුරු ඇඟවූ පරිදි, දැන් එම මධුසමයේ කාලය නිමාවට පත්ව තිබේ.
උද්ධමනය සහ පොලී අනුපාතවල උගුල
මෙවර සමාලෝචනයේදී මතු වූ තවත් ප්‍රධාන ගැටලුවක් වන්නේ උද්ධමනයයි. බාහිර සාධක නිසා උද්ධමනය ඉහළ ගොස් ඇති අතර, එය සියයට පහේ ඉලක්කයේ තබා ගැනීමට පියවර ගත යුතු බවට අයි.එම්.එෆ්. ආයතනය පෙන්වා දී ඇත. එහෙත් මහ බැංකුව සතුව පවතින එකම ආයුධය වන්නේ පොලී අනුපාත විශාල ලෙස ඉහළ දැමීමයි.
පොලී අනුපාත ඉහළ දැමීමෙන් ඉල්ලුම පාලනය කළ හැකි වුවද, එයින් ආර්ථික වර්ධන වේගය තවදුරටත් කඩා වැටෙනු ඇත. වර්තමානයේ වෙළෙඳපොළේ ණය පොලී අනුපාත ඉහළ යමින් පවතින අතර, මෙවැනි තත්ත්වයක් තුළ පාරිභෝජනය සහ නිෂ්පාදනය දැඩි ලෙස අඩාල වේ. සර්ව බලධාරී දෙවියන්ගේ ආශිර්වාදය මත පමණක් උද්ධමනය පාලනය කළ නොහැකි බව වටහාගෙන, තෙල් සංචිත පවත්වා ගැනීම සහ දේශීය කෘෂිකර්මාන්තය ශක්තිමත් කිරීම වැනි ක්‍රමෝපායික පියවර වෙත යාමට ආණ්ඩුව අසමත්ව ඇත.
ජනතාව උකස් කඩයට යද්දී
පසුගිය දිනවල වාර්තා වූ පරිදි, ජනතාව තමන්ගේ රත්‍රන් උකස් කර ලබාගත් ණය ප්‍රමාණය රුපියල් කෝටි පහළොස්දහසත් ඉක්මවා ගොස් ඇත. රන් ණය, ණයවර කාඩ්පත් සහ නිවාස ණය ඇතුළු පුද්ගලික අංශයේ ණය ප්‍රමාණය මේ වන විට ට්‍රිලියන 11.9 පසුකර ගොස් තිබේ.
ජනතාවට මෙලෙස නිරන්තරයෙන් උකස් කඩ වෙත යෑමට සිදුව ඇත්තේ ඔවුන්ගේ සැබෑ ක්‍රය ශක්තිය (Purchasing Power) සම්පූර්ණයෙන්ම අහිමි වී ගොස් ඇති බැවිනි. ලෝක බැංකු වාර්තාවලට අනුව දිනකට ඩොලර් 8.30ක ක්‍රය ශක්තිය මත පදනම්ව බලන විට, රටෙන් සියයට හැටක් පමණ පවතින්නේ දරිද්‍රතා රේඛාවෙන් පහළය. රජය මෙන්ම ජනතාවද අද වන විට ණය විෂම චක්‍රයක සිරවී සිටිති.
අවසාන නිගමනය
නව ලිබරල් ආර්ථික මොඩලයේ අසමත්භාවය අද වන විට ඉතා පැහැදිලිය. ක්‍රමෝපායකින් තොරව ආර්ථිකය විවෘත කිරීමේ අවසාන ප්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ රට සතුව තිබූ විදේශ සංචිත ටිකත් ක්‍රමයෙන් ගිලිහී යෑමයි. යාඥා කරමින් හෝ හිස් බලාපොරොත්තු තබාගනිමින් පමණක් රටක ආර්ථිකය ගොඩනැගිය නොහැකිය. ජනතාවට ලස්සන රටක් පොරොන්දු වුවද, අද උරුම වී ඇත්තේ විදේශවලට ණය වූ සහ දුප්පත් ජීවිතයකින් පෙළෙන රටකි.
Call to Action (CTA)
මෙම ලිපිය ගැන ඔබ සිතන්නේ කුමක්ද? ඔබේ අදහස් අප හා බෙදාගන්න. මෙය ඔබේ මිතුරන් සහ පවුලේ අය සමඟත්, ඔබේ සමාජ මාධ්‍ය ගිණුම් වලත් share කර සංවාදයක් ආරම්භ කරන්න.
