“අපි ආවොත් පෝලිම් ඉවරයි.”
මෙවැනි සටන් පාඨ, මැතිවරණ වේදිකාවලදී අපට ඇසුණේ වරක් දෙවරක් නොවේ. එදා එම වචනවලින් ජනතාව තුළ ඇති වූයේ විශාල බලාපොරොත්තුවකි. එහෙත් අද, හිස් ගෑස් සිලින්ඩරය කර තබාගෙන නගරයෙන් නගරයට, ගමෙන් ගමට ඇවිදින ජනතාව දෙස බලන විට, එම “විස්මකර්ම” පොරොන්දු කෙතරම් හිස්දැයි යන්න යථාර්ථය අපට කියා දෙයි. වර්තමාන ගෑස් අර්බුදය යනු හුදෙක් සැපයුම් දාමයේ බිඳවැටීමක් පමණක් නොව, එය පාලන තන්ත්රයක අදූරදර්ශීභාවය සහ ජනතාවගේ පීඩනය තේරුම් ගැනීමට ඇති නොහැකියාව පිළිබඳ කටුක සාක්ෂියකි.
නොසලකා හරින ලද අනතුරු ඇඟවීම්
මෙම අර්බුදය අහසින් කඩා පාත් වූවක් නොවේ. ඩොලර් සංචිත සිඳී යමින් පැවති මොහොතේ, ආර්ථික විද්යාඥයින්, විද්වතුන් මෙන්ම විපක්ෂයේ දේශපාලනඥයින්ද ඉදිරියේදී ඇතිවිය හැකි අත්යවශ්ය භාණ්ඩ හිඟයක් පිළිබඳව නැවත නැවතත් අනතුරු ඇඟවූහ. එහෙත්, එම සියලු හඬවල් “දේශපාලන මඩ ගැසීම්” හෝ “රට අස්ථාවර කිරීමේ කුමන්ත්රණ” ලෙස ලේබල් ගසා බැහැර කෙරිණි. “අප සියල්ල දනිමු, අපට වැඩපිළිවෙළක් ඇත” යන උද්දච්ච ආකල්පය, ප්රායෝගික විසඳුම් සෙවීමට තිබූ මාර්ග අවහිර කළේය. විවේචනයට ඇහුම්කන් දීම දුර්වලකමක් ලෙස සලකන පාලනයක්, අවසානයේ මුළු රටම අර්බුදයකට ඇද දමන බවට මෙය හොඳම නිදසුනයි.
“කටේ බලේ” සහ යථාර්ථයේ පෝලිම
බලයට පැමිණීමට පෙර, ඕනෑම ප්රශ්නයකට තමන් සතු “මැජික් විසඳුම්” ඇති බවට හැඟවෙන පරිදි කතා කළ පාලකයින්, අද ගෑස් පෝලිම් දෙස බලා නිහඬව සිටිති. ප්රශ්නය වන්නේ පොරොන්දු කඩ කිරීම පමණක් නොවේ. ප්රශ්නය වන්නේ, ජනතාවගේ මූලික අවශ්යතාවක් සපුරාලීමටවත් ක්රමවත් වැඩපිළිවෙළක් නොමැති වීම සහ ඒ බව පිළිගැනීමට ඇති අකමැත්තයි. “කට වචනයෙන්” රටක් පාලනය කළ නොහැකි බව වටහා ගැනීමට පාලකයින් ප්රමාද වන සෑම තත්පරයකදීම, ගෑස් පෝලිමේ දිග තවත් වැඩිවෙමින් පවතී. රජය ආරක්ෂා කිරීමට ඉදිරිපත් වන විවිධ තර්ක සහ සංඛ්යාලේඛන, පැය ගණන් පෝලිමේ සිටින මිනිසෙකුගේ බඩගින්නට හෝ දරුවාගේ කිරි ටිකට පිළිතුරක් නොවන බව ඔවුහු අමතක කරති.
කළමනාකරණයද, කලමනා නැතිකමද?
ගෑස් අර්බුදයේ මූලය ඇත්තේ විදේශ විනිමය කළමනාකරණයේ අසමත්භාවය තුළය. එය අදූරදර්ශී ආර්ථික ප්රතිපත්තිවල තාර්කික ප්රතිඵලයකි. එහෙත්, තමන්ගේ වැරදි පිළිගන්නවා වෙනුවට, ලෝක වෙළඳපොළ, නැව් ප්රමාදවීම් වැනි බාහිර සාධක මත වරද පැටවීමට උත්සාහ කිරීම, මෙම පාලනයේ ස්වභාවය වී තිබේ. මෙය, තවදුරටත් ජනතාව රවටා තබාගත හැකිය යන වැරදි විශ්වාසය මත සිදුකරන තවත් එක් දේශපාලන ජවනිකාවක් පමණි.
අවසානයේදී, මෙම අර්බුදය අපට කියා දෙන්නේ කුමක්ද? එය, කතාවට දක්ෂ පාලකයින්ට වඩා වැඩට දක්ෂ පාලකයින් රටකට අවශ්ය බවයි. ජනතාවගේ ඉවසීමේ සීමාව පරීක්ෂා කිරීම වෙනුවට, ඔවුන්ගේ පීඩනයට සංවේදී වී, තමන්ගේ අසමත්භාවය පිළිගෙන, නිවැරදි විසඳුම් සඳහා සියලු පාර්ශ්වයන්ගේ සහාය ලබා ගැනීමට කාලය එළඹ ඇති බවයි. එසේ නොවුණහොත්, ගෑස් සිලින්ඩරය මෙන්ම, ජනතා විශ්වාසයද සදහටම හිස් වනු ඇත.
