යුරෝපයේ වීදිවලට ජනතාව ගෙන එන්නේ දූෂණය විතරද? මොහාන් සමරනායකගේ වෙනස් කියවීම
ඉතාලියට ගියොත් ජීවිතය ගොඩදාගන්න පුළුවන්. එංගලන්තයේ, ඇමෙරිකාවේ හෝ ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඉගෙනගත්තොත් අනාගතය සාර්ථක කරගන්න පුළුවන්. ශ්‍රී ලංකාවේ බොහෝ තරුණයන්ගේ පමණක් නොව, මව්පියන්ගේත් සිහින අතර මේ රටවල්වලට හිමිවන්නේ විශේෂ තැනක්.
නමුත් මේ රටවල්වලටම ජනතාව විශාල වශයෙන් වීදි බැස විරෝධතා දක්වන්නේ ඇයි? ලෝකයේ ආර්ථික වශයෙන් සමෘද්ධිමත්ම කලාපයක් ලෙස සැලකෙන යුරෝපයේ ජනතාවටත් ජීවිතය දරාගත නොහැකි තත්ත්වයක් උදා වී තිබෙනවාද?
ප්‍රංශය, ඉතාලිය, බෙල්ජියම, ස්පාඤ්ඤය, පෘතුගාලය සහ ඇල්බේනියාව ඇතුළු රටවලින් වාර්තා වන විරෝධතා හමුවේ මේ ප්‍රශ්න නැවතත් මතුව තිබෙනවා. 2026 ඔක්තෝබර් 24 වැනිදා ප්‍රංශයේ පැවති විරෝධතාවලට එරට අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍යාංශය අනුව පුද්ගලයන් 410,000ක් පමණ එක්ව තිබූ අතර වෘත්තීය සමිති එම සංඛ්‍යාව 800,000කට ආසන්න බව ප්‍රකාශ කළා. ජීවන වියදම, අධ්‍යාපනය සහ සමාජ සාධාරණත්වය පිළිබඳ ගැටලු එම විරෝධතාවල ප්‍රධාන ඉල්ලීම් අතර තිබුණා.
මේ සිදුවීම් පිළිබඳව සාම්ප්‍රදායිකව ඉදිරිපත් වන දේශපාලන පැහැදිලි කිරීම්වලින් ඔබ්බට ගොස්, ඒවායේ ආර්ථික හා සමාජීය පසුබිම විමසා බැලීම වැදගත්.
Lanka Voice යූටියුබ් නාලිකාව සමඟ පැවති සාකච්ඡාවකදී ජ්‍යෙෂ්ඨ මාධ්‍යවේදී මොහාන් සමරනායක ඉදිරිපත් කළේ එවැනි පුළුල් විග්‍රහයක්. ඔහුගේ මූලික තර්කය වන්නේ යුරෝපයේ ජනතා විරෝධතා තේරුම් ගැනීමට දූෂණය හෝ දේශපාලන නායකත්වයේ අසාර්ථකත්වය පමණක් විමසා බැලීම ප්‍රමාණවත් නොවන බවයි.
ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ නවලිබරල් ධනවාදී ආර්ථික ක්‍රමය, ආදායම් හා ධනය බෙදී යෑමේ අසමානතාව සහ රාජ්‍ය වියදම් කප්පාදු කිරීම වැනි කරුණු ද මේ අර්බුදය විග්‍රහ කිරීමේදී සැලකිල්ලට ගත යුතු බවයි.
යුරෝපයේ සිදුවන්නේ ඇත්තටම කුමක්ද?
යුරෝපය ගැන බොහෝ දෙනකු තුළ තිබෙන්නේ ඉහළ ජීවන තත්ත්වයක්, හොඳ අධ්‍යාපනයක්, දියුණු සෞඛ්‍ය සේවාවක් සහ ශක්තිමත් මානව හිමිකම් ආරක්ෂාවක් සහිත කලාපයක් යන අදහසයි.
නමුත් ඉහළ ආදායම් සහිත රටක ජීවත් වීමෙන්ම සෑම පුද්ගලයකුටම ආර්ථික සුරක්ෂිතතාව ලැබෙන බවක් අදහස් වන්නේ නැහැ.
ඔක්තෝබර් මාසයේ යුරෝපයේ රටවල් කිහිපයක පැවති විරෝධතා අතර ඉල්ලීම්වල වෙනස්කම් තිබුණත්, ජීවන වියදම, නිවාස සඳහා දරාගත නොහැකි වියදම්, අධ්‍යාපන පහසුකම්, විශ්‍රාම වැටුප් සහ රාජ්‍ය සේවාවල තත්ත්වය වැනි කරුණු ඒ අතර දක්නට ලැබුණා.
සමරනායක මහතාගේ විග්‍රහයට අනුව, මේවා හුදෙක් රටින් රටට ඇති වූ අහඹු සිදුවීම් කිහිපයක් ලෙස පමණක් සැලකිය යුතු නැහැ. ආර්ථික පීඩනයට මුහුණ දෙන ජනතාවගේ ජීවන තත්ත්වය, අනාගතය පිළිබඳ අවිනිශ්චිතභාවය සහ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිවලින් තමන්ට ලැබෙන ප්‍රතිලාභ පිළිබඳ ඇති අසතුට ඒවා පිටුපස තිබිය හැකි බව ඔහු පෙන්වා දෙනවා.
එහෙත් සියලු රටවල විරෝධතාවලට එකම හේතුවක් තිබෙන බව නිගමනය කිරීම නිවැරදි නැහැ. ඒවායේ නිශ්චිත හේතු රටින් රටට විමසා බැලිය යුතුයි.
පාසල්වලින් පටන් ගත් විරෝධය ආර්ථික අර්බුදයක් දක්වා ගියේ කොහොමද?
ප්‍රංශයේ විරෝධතා සම්බන්ධයෙන් ඉදිරිපත් වූ තොරතුරු අතර පාසල්වල ගුරු හිඟය, අධ්‍යාපන පහසුකම් ප්‍රමාණවත් නොවීම සහ තරුණයන්ගේ අනාගතය පිළිබඳ ගැටලු ප්‍රධාන තැනක් ගත්තා. පසුව සිසුන්ට අමතරව කම්කරුවන්, වෘත්තීය සමිති සහ අනෙකුත් ජන කොටස් ද විරෝධතාවලට එක්වුණා.
මෙහිදී වැදගත් වන්නේ එක් එක් පුද්ගලයාගේ ගැටලුව පමණක් නොව, එවැනි ගැටලු රාශියක් එකම සමාජයක එකවර මතුවීමයි.
පාසලක ගුරුවරුන් ප්‍රමාණවත් නොවීම අධ්‍යාපනයට බලපානවා. නිවාස මිල ඉහළ යෑම තරුණයන්ට ස්වාධීන ජීවිතයක් ආරම්භ කිරීම අපහසු කරනවා. ජීවන වියදමට සරිලන ආදායමක් නොලැබීම පවුල්වල පරිභෝජන හැකියාව අඩු කරනවා. ඒ සමඟ රැකියා අවස්ථා සීමා වීම හෝ අනාගතය පිළිබඳ අවිනිශ්චිතභාවය වැඩි වීම සිදුවුණොත්, ජනතා අසතුට තවදුරටත් උත්සන්න විය හැකියි.
සමරනායක මහතා අවධාරණය කරන්නේ මතුපිටින් වෙනස් පෙනෙන මෙවැනි ගැටලු පිටුපස ඇති පුළුල් ආර්ථික හේතු විමසා බැලිය යුතු බවයි.
දූෂණය නොවෙයිද ප්‍රධාන හේතුව?
ශ්‍රී ලංකාවේදී දේශපාලන හා ආර්ථික අර්බුද පිළිබඳ කතා කරන විට දූෂණය, මහජන මුදල් අවභාවිතය සහ පාලන අසාර්ථකත්වය නිතරම අවධානයට ලක් වෙනවා. යුරෝපයේ විරෝධතා පිළිබඳ සාකච්ඡාවලදීත් ආණ්ඩු සහ ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ අසතුට ප්‍රධාන මාතෘකාවක් වී තිබෙනවා.
නමුත් සමරනායක මහතා මේ පිළිබඳ ඉදිරිපත් කරන්නේ වෙනස් තර්කයක්.
ඔහුගේ අදහස අනුව, දූෂණය ලෝකයේ විවිධ රටවල විවිධ මට්ටම්වලින් පවතින ගැටලුවක් වුවත්, ජනතාව වීදි බැසීමට හේතු වන සියලු ආර්ථික හා සමාජීය පීඩනයන් දූෂණයෙන් පමණක් පැහැදිලි කළ නොහැකියි.
මෙහිදී ඔහු ඉස්මතු කරන්නේ ආදායම් සහ ධනය බෙදී යෑමේ අසමානතාවයි. රටක සමස්ත ආර්ථිකය වර්ධනය වන අතරතුර එහි ප්‍රතිලාභ සමාජයේ සීමිත පිරිසක් වෙත වැඩිපුර සංකේන්ද්‍රණය වුණොත්, බහුතර ජනතාවට එම වර්ධනයේ ප්‍රතිඵල තමන්ගේ ජීවිතවලින් අත්විඳීමට නොහැකි විය හැකියි.
ඒ අනුව, ඔහු මතු කරන ප්‍රශ්නය වන්නේ දූෂණය පාලනය කිරීමෙන් පමණක් ජනතාවගේ ආර්ථික ගැටලු විසඳිය හැකිද යන්නයි.
මෙය ඔහුගේ දේශපාලන-ආර්ථික විග්‍රහයේ මූලික ස්ථාවරයකි. එහෙත් දූෂණය සහ ආර්ථික අසමානතාව එකිනෙකට සම්බන්ධ විය හැකි බැවින්, මේ කරුණු දෙක එකිනෙකින් සම්පූර්ණයෙන් වෙන් කර බැලීමද සුදුසු නැහැ.
නවලිබරල් ධනවාදය කියන්නේ මොකක්ද?
සාකච්ඡාවේදී සමරනායක මහතා නැවත නැවතත් අවධාරණය කරන සංකල්පයක් වන්නේ නවලිබරල් ධනවාදයයි.
සරලව පැහැදිලි කළොත්, නවලිබරල්වාදී ප්‍රතිපත්ති සාමාන්‍යයෙන් වෙළෙඳපොළ තරගයට, පෞද්ගලික අංශයේ භූමිකාවට සහ ආර්ථික කටයුතු සඳහා රජයේ මැදිහත්වීම සීමා කිරීමට වැඩි අවධානයක් යොමු කරනවා. එවැනි ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කරන ආකාරය රටින් රටට වෙනස් වන අතර, ඒවායේ ප්‍රතිඵල පිළිබඳ ආර්ථික විද්‍යාඥයන් අතරද විවිධ අදහස් තිබෙනවා.
සමරනායක මහතාගේ විවේචනය වන්නේ ආර්ථිකය, සමාජය සහ ජන ජීවිතය වෙළෙඳපොළේ ක්‍රියාකාරීත්වයට වැඩි වශයෙන් යටත් කිරීමෙන් සමාජ අසමානතාව තීව්‍ර විය හැකි බවයි.
ඔහුගේ අදහස අනුව, අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය, නිවාස සහ ප්‍රවාහනය වැනි ජනතාවගේ මූලික අවශ්‍යතා සපුරාලන සේවාවන් සම්බන්ධයෙන් රජයේ වගකීම දුර්වල වුණොත්, ආදායම අඩු ජනතාවට එහි බලපෑම වැඩි වශයෙන් දැනෙන්න පුළුවන්.
මෙහිදී ඔහු ඉදිරිපත් කරන විවේචනාත්මක ප්‍රශ්නය වන්නේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති සකස් කරන්නේ කාගේ අවශ්‍යතා මතද යන්නයි. ඒවා සමාජයේ බහුතරයකගේ ජීවන තත්ත්වය නංවාලීමටද, නැතිනම් ධනය සහ නිෂ්පාදන සම්පත් හිමි සීමිත පිරිසකගේ ප්‍රතිලාභ ආරක්ෂා කිරීමටද වැඩි වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වන්නේ යන්න ඔහු විමසනවා.
ආර්ථික වර්ධනයක් තිබීම සහ ජනතාවට යහපත් ජීවිතයක් තිබීම එකම දෙයක් නොවන බව ඔහුගේ විග්‍රහයේ ප්‍රධාන අදහසයි.
යුරෝපයේ ධනය ගොඩනැඟුණු ආකාරයත් වැදගත්ද?
යුරෝපයේ රටවල් අද භුක්ති විඳින ආර්ථික සමෘද්ධිය තේරුම් ගැනීමේදී ඒවායේ ඉතිහාසය නොසලකා හැරිය නොහැකි බව සමරනායක මහතා පෙන්වා දෙනවා.
ඔහුගේ විග්‍රහයට අනුව, යුරෝපීය රටවල් ධනය ගොඩනඟා ගැනීමේදී දේශීය නිෂ්පාදනය සහ තාක්ෂණික දියුණුව පමණක් නොව, යටත්විජිතවාදය, වහල් ශ්‍රමය සහ ආසියානු හා අප්‍රිකානු රටවලින් සම්පත් ලබාගැනීමද වැදගත් වූවා.
යටත්විජිත පාලනය යටතේ සම්පත් සූරාකෑම සහ බලහත්කාර ශ්‍රමය භාවිත කිරීම ඉතිහාසයේ ලේඛනගත කරුණුයි. එහෙත් වර්තමාන යුරෝපීය ආර්ථික අර්බුදයේ සියලුම හේතු එම ඉතිහාසයෙන් පමණක් පැහැදිලි කළ නොහැකියි.
සමරනායක මහතා ඉදිරිපත් කරන පුළුල් තර්කය වන්නේ එම ඓතිහාසික වාසි, ලෝක වෙළෙඳපොළේ බලය සහ සම්පත් වෙත ප්‍රවේශය සෑම රටකටම සමානව හිමි නොවූ බවයි. අද ලෝකයේ නව ආර්ථික බලකේන්ද්‍ර මතුවීමත් සමඟ පැරණි බලවතුන්ට තිබූ ඇතැම් වාසි සීමා වෙමින් පවතින බවද ඔහුගේ විග්‍රහයේ කොටසක්.
මේ අනුව, යුරෝපයේ වර්තමාන අර්බුදය විමසීමේදී ඉතිහාසය, ලෝක ආර්ථිකයේ බල සම්බන්ධතා සහ එක් එක් රටේ අභ්‍යන්තර ප්‍රතිපත්ති යන සියල්ල සලකා බැලිය යුතු බව ඔහු අවධාරණය කරනවා.
යුද්ධවල වියදම අවසානයේ දරන්නේ කවුද?
සාකච්ඡාවේ තවත් වැදගත් කරුණක් වන්නේ යුද්ධ සහ ඒවාට සම්බන්ධ ආර්ථික පීඩනයයි.
සමරනායක මහතා පෙන්වා දෙන්නේ යුද්ධ සඳහා වැය කරන මුදල්, බලශක්ති වෙළෙඳපොළේ ඇතිවන බාධා සහ ඉන්ධන මිල ඉහළ යෑම වැනි කරුණු සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ජීවිතවලට බලපාන බවයි.
ඉහළ ආරක්ෂක වියදම් සමඟම රජයක් අයවැය හිඟය අඩු කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ නම්, අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය හෝ සමාජ ආරක්ෂණය සඳහා වෙන් කරන මුදල් සම්බන්ධයෙන්ද තීරණ ගැනීමට සිදු වෙනවා.
එහෙත් එවැනි වියදම් කප්පාදු කිරීමේ ප්‍රතිවිපාක සියලු ජන කණ්ඩායම්වලට එකම ආකාරයෙන් බලපාන්නේ නැහැ. රාජ්‍ය සේවාවන් මත වැඩි වශයෙන් යැපෙන අඩු ආදායම්ලාභී පවුල්වලට එහි බලපෑම වඩාත් තදින් දැනෙන්න පුළුවන්.
ඔහුගේ විවේචනය වන්නේ යුද්ධ, ආර්ථික තරගය සහ රාජ්‍ය වියදම් පිළිබඳ තීරණ ගන්නා විට සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ජීවන තත්ත්වය ප්‍රමාණවත් ලෙස සැලකිල්ලට ගන්නේද යන්නයි.
ජනතාවගේ කෝපයට පිළිතුර ලෙස එන්නේ අත්තකිලමතා ප්‍රතිපත්තිද?
ආර්ථික අර්බුදයකට මුහුණ දෙන රජයන් අයවැය හිඟය අඩු කිරීම සඳහා වියදම් කප්පාදු කිරීම, බදු වෙනස් කිරීම සහ සහනාධාර සීමා කිරීම වැනි ක්‍රියාමාර්ග ගත හැකියි. එවැනි ප්‍රතිපත්ති සාමාන්‍යයෙන් අත්තකිලමතා හෙවත් Austerity ලෙස හඳුන්වනවා.
සමරනායක මහතාගේ තර්කය වන්නේ මේ ආකාරයේ වැඩපිළිවෙළක බර සාමාන්‍ය ජනතාව මත පැටවෙන විට එය අසතුට සහ විරෝධතා තීව්‍ර කිරීමට හේතු විය හැකි බවයි.
ඔහු ප්‍රංශය ඇතුළු යුරෝපීය රටවල තත්ත්වය විග්‍රහ කිරීමේදී ජනතා සේවාවන්හි ගුණාත්මකභාවය, ජීවන වියදම සහ ආර්ථික සුරක්ෂිතතාව පිළිබඳ ගැටලු එකට සම්බන්ධ කර බලනවා.
මෙහිදී වැදගත් වන්නේ රාජ්‍ය වියදම් අඩු කිරීම සැමවිටම එකම ප්‍රතිඵලයක් ඇති කරන බව උපකල්පනය කිරීම නොවෙයි. කුමන වියදම් කපා හරිනවාද, කුමන බදු අය කරනවාද, එම තීරණවල බර සමාජයේ කුමන කොටස් මත වැටෙනවාද යන්න විමසා බැලීමයි.
එම නිසා ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණයක් සාර්ථකද යන්න තක්සේරු කිරීමේදී අයවැය සංඛ්‍යා පමණක් නොව, රැකියා, ආදායම්, අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය සහ ජීවන වියදම සම්බන්ධ ප්‍රතිඵලද සලකා බැලිය යුතුයි.
සංක්‍රමණිකයන්ට දොස් පැවරීමෙන් ප්‍රශ්නය විසඳේවිද?
යුරෝපයේ ඇතැම් දේශපාලන සංවාදවලදී සංක්‍රමණිකයන් රටේ ආර්ථික හා සමාජීය ගැටලුවලට හේතුව ලෙස ඉදිරිපත් වෙනවා. සංක්‍රමණය සම්බන්ධ සැබෑ ප්‍රතිපත්තිමය ගැටලු තිබිය හැකි නමුත්, සියලු අර්බුදවලට සංක්‍රමණිකයන් වගකිව යුතු බව පැවසීමෙන් ඒවා නිවැරදිව තේරුම් ගැනීමට නොහැකි වෙනවා.
සමරනායක මහතාගේ අදහස අනුව, විරෝධතා ඇතිවීමට බලපාන මූලික ආර්ථික හා සමාජීය හේතු විමසා බැලීම වෙනුවට යම් ජන කණ්ඩායමක් වෙත වගකීම පැවරීම ප්‍රශ්නයේ ගැඹුර මඟහැරීමට හේතු විය හැකියි.
ඔහු තවදුරටත් පෙන්වා දෙන්නේ යුරෝපයේ සහ ඇමෙරිකාවේ ආර්ථික ක්‍රියාකාරීත්වයට සංක්‍රමණික ශ්‍රමයද දායක වී ඇති බවයි. ඒ නිසා සංක්‍රමණිකයන්ගේ දායකත්වය සහ ඔවුන් මුහුණ දෙන ගැටලු පිළිබඳවද සාධාරණව විමසා බැලීම වැදගත්.
මෙයින් අදහස් වන්නේ සංක්‍රමණය සම්බන්ධ සියලු ගැටලු නොසලකා හැරිය යුතු බව නොවෙයි. එම ගැටලු වෙනත් ආර්ථික ප්‍රශ්න සමඟ පටලවා නොගෙන, සාක්ෂි මත පදනම්ව වෙන වෙනම විසඳාගත යුතු බවයි.
තරුණයන් පාරට බසින්නේ ඇයි? ඔවුන්ට අනාගතය ගැන විශ්වාසයක් නැද්ද?
සමරනායක මහතා සාකච්ඡාවේදී අවධානය යොමු කරන තවත් කරුණක් වන්නේ තරුණ පරපුර තුළ ඇති විය හැකි සමාජීය විරසකභාවයයි.
රැකියා අවස්ථා සීමා වීම, ජීවන වියදමට සාපේක්ෂව ආදායම ප්‍රමාණවත් නොවීම සහ තමන්ගේ අනාගතය පිළිබඳ තීරණ ගැනීමට ප්‍රමාණවත් බලයක් නොමැති බව දැනීම තරුණයන් තුළ අසතුට ඇති කළ හැකියි.
ඔහු මේ තත්ත්වය විස්තර කිරීමට Alienation යන සංකල්පය භාවිත කරනවා. එහි සරල අදහස වන්නේ පුද්ගලයකු තමන් ජීවත් වන සමාජයෙන් ඈත් වූ බවක්, තමන්ට එහි හඬක් හෝ අයිතිකාරී හැඟීමක් නැති බවක් අත්විඳීමයි.
මෙවැනි හැඟීම් ඇතිවීමෙන් සෑම තරුණයකුම ප්‍රචණ්ඩත්වයට යොමු වෙනවා යැයි කිව නොහැකියි. එහෙත් තමන්ගේ ගැටලුවලට සවන් දෙන පාලන ක්‍රමයක් නොමැති බව හැඟෙන විට, සාම්ප්‍රදායික දේශපාලන මාර්ග පිළිබඳ විශ්වාසය අඩු විය හැකියි.
ඒ නිසා තරුණයන්ගේ විරෝධතා දෙස බැලීමේදී ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් පමණක් නොව, ඒවා පිටුපස තිබෙන ඉල්ලීම් සහ අනාගතය පිළිබඳ බලාපොරොත්තුද තේරුම් ගැනීම වැදගත්.
ජනතා විරෝධතාවලින් අන්තවාදී දේශපාලනයට ඉඩ සැලසෙන්න පුළුවන්ද?
ආර්ථික අර්බුදයක් නිසා ජනතාව අතර ඇතිවන අසතුටට පැහැදිලි විසඳුම් නොලැබෙන විට, එම තත්ත්වය විවිධ දේශපාලන බලවේගවලට බලය ලබාගැනීමට අවස්ථාවක් විය හැකියි.
සමරනායක මහතා මේ සම්බන්ධයෙන් විශේෂයෙන්ම අන්ත දක්ෂිණාංශික හා අධිකාරිවාදී ප්‍රවණතා පිළිබඳ අවධානය යොමු කරනවා. ඔහුගේ විග්‍රහය අනුව, ආර්ථික හා සමාජීය අර්බුදවලට විසඳුම් ලබාදීමට පාලකයන් අසමත් වීමෙන් ජනතාව තුළ ඇතිවන කෝපය වෙනත් දේශපාලන ව්‍යාපාරවලට යොමු විය හැකියි.
එහෙත් විරෝධතා ඇති වූ සෑම රටකම අනිවාර්යයෙන්ම අන්තවාදී පාලනයක් බිහි වන බව නිගමනය කළ නොහැකියි. එය රටේ දේශපාලන ආයතන, මැතිවරණ ක්‍රමය, සිවිල් සමාජය සහ ජනතාවගේ ප්‍රතිචාර ඇතුළු බොහෝ සාධක මත රඳා පවතිනවා.
මෙහිදී ඔහු මතු කරන මූලික කරුණ වන්නේ ජනතාවගේ කෝපය පමණක් දේශපාලන වෙනසක් සඳහා ප්‍රමාණවත් නොවන බවයි. එම කෝපයට හේතු වන ගැටලු හඳුනාගෙන, ඒවාට ප්‍රායෝගික විසඳුම් ඉදිරිපත් කරන වැඩපිළිවෙළක් තිබිය යුතුයි.
ශ්‍රී ලංකාවට මේ විරෝධතා අනතුරු ඇඟවීමක්ද?
මේ සාකච්ඡාවේදී ශ්‍රී ලංකාවට අදාළව වඩාත් වැදගත් වන්නේ මොහාන් සමරනායක මහතා ඉදිරිපත් කරන පාඩමයි.
2022 ජනතා අරගලයෙන් පසු ශ්‍රී ලංකාව ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සමඟ සම්බන්ධ වැඩසටහනක් ඇතුළු ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාත්මක කළා. එම වැඩපිළිවෙළ පිළිබඳ සමරනායක මහතා ඉදිරිපත් කරන්නේ විවේචනාත්මක තක්සේරුවක්. ඔහුට අනුව, අත්තකිලමතා ප්‍රතිපත්ති සහ ජනතාවගේ පරිභෝජන හැකියාව සීමා කරන ක්‍රියාමාර්ග ආර්ථික පීඩනය වැඩි කළ හැකියි.
කෙසේ වෙතත්, මේ ප්‍රතිපත්තිවල සම්පූර්ණ බලපෑම තක්සේරු කිරීමේදී රටේ ණය තත්ත්වය, රාජ්‍ය ආදායම, උද්ධමනය, රැකියා, ආදායම් වර්ධනය සහ සමාජ ආරක්ෂණ වැඩසටහන් පිළිබඳ දත්තද විමසා බැලිය යුතුයි.
මෙහිදී ශ්‍රී ලංකාවට අදාළව මතුවන ප්‍රශ්නය වන්නේ ආර්ථික ස්ථාවරත්වය ඇති කිරීමේ උත්සාහය සහ ජනතාවගේ ජීවන තත්ත්වය ආරක්ෂා කිරීම අතර සමතුලිතතාවක් පවත්වාගන්නේ කෙසේද යන්නයි.
ජනතාවට ආර්ථික දුෂ්කරතා ඇතිව තිබෙන විට, ප්‍රතිපත්තිවලින් අපේක්ෂා කරන ප්‍රතිඵල පැහැදිලි කිරීමත්, එම බර සාධාරණ ලෙස බෙදාහැරීමත්, අවදානමට ලක්වන ජන කොටස් සඳහා ආරක්ෂණ ක්‍රමවේද පවත්වාගෙන යෑමත් වැදගත් වෙනවා.
ආණ්ඩුවක් වෙනස් කිරීමෙන් සියල්ල විසඳෙනවාද?
ශ්‍රී ලංකාවේ 2022 ජනතා අරගලය පිළිබඳ සිහිපත් කරමින් සමරනායක මහතා මතු කරන වැදගත් ප්‍රශ්නයක් වන්නේ පවතින පාලන ක්‍රමයක් ඉවත් කිරීමෙන් පසුව කළ යුත්තේ කුමක්ද යන්නයි.
ඔහුගේ අදහස අනුව, පාලනයක් වෙනස් කිරීම සහ සමාජය නැවත ගොඩනැඟීම එකිනෙකට වෙනස් කාර්යයන් දෙකක්.
ජනතාවගේ කෝපය දේශපාලන වෙනසක් ඇති කිරීමට බලවත් සාධකයක් විය හැකි නමුත්, ඉන්පසුව රටේ ආර්ථිකය කෙසේ කළමනාකරණය කළ යුතුද, රැකියා ඇති කරන්නේ කෙසේද, අධ්‍යාපනය හා සෞඛ්‍යය වඩාත් ශක්තිමත් කරන්නේ කෙසේද සහ ආදායම් අසමානතාව අඩු කරන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳ සැලැස්මක් අවශ්‍යයි.
එසේ නොවුණහොත් පවතින ක්‍රමය කෙරෙහි ඇති විරෝධය නිශ්චිත විසඳුමක් කරා ගෙන යෑමට නොහැකි විය හැකියි.
මේ නිසා ජනතා විරෝධතා දෙස බැලීමේදී අසතුටට හේතු වූ කරුණු හඳුනාගැනීම මෙන්ම, ඒවාට විසඳුම් සපයන වැඩපිළිවෙළක් ඉදිරිපත් කිරීමත් එක හා සමානව වැදගත්.
මාධ්‍යයේ වගකීමත් මෙහිදී ප්‍රශ්නයක්
සාකච්ඡාවේදී සමරනායක මහතා අවධානය යොමු කරන තවත් කරුණක් වන්නේ ජනමාධ්‍යය මෙවැනි සිදුවීම් වාර්තා කරන ආකාරයයි.
ඔහුගේ විවේචනය අනුව, ජනතාවගේ බිය, කෝපය සහ සන්ත්‍රාසය අවුස්සන පුවත් කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු වන විට, සිදුවීම් පිටුපස ඇති ආර්ථික හා සමාජීය හේතු පිළිබඳ ගැඹුරු සාකච්ඡාවලට ඇති ඉඩ සීමා විය හැකියි.
විරෝධතාවක් අතරතුර සිදුවන ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවක් වාර්තා කිරීම වැදගත් වුවත්, එම සිදුවීම පමණක් ඉදිරිපත් කර එහි පසුබිම අමතක කිරීමෙන් ජනතාවට සම්පූර්ණ චිත්‍රය නොලැබෙන්න පුළුවන්.
එසේම සාමකාමී විරෝධතාකරුවන්ගේ ඉල්ලීම් සහ ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවලට සම්බන්ධ පුද්ගලයන්ගේ හැසිරීම් එකම කාණ්ඩයකට දැමීමද තත්ත්වය නිවැරදිව තේරුම් ගැනීමට බාධාවක් විය හැකියි.
මෙහිදී මාධ්‍යයේ කාර්යභාරය වන්නේ විරෝධතාවලට සහාය දැක්වීම හෝ ඒවාට විරුද්ධ වීම නොවෙයි. සිදුවන්නේ කුමක්ද, එයට හේතු මොනවාද, විවිධ පාර්ශ්ව ඉදිරිපත් කරන අදහස් මොනවාද සහ ඒවාට අදාළ සාක්ෂි මොනවාද යන්න පැහැදිලිව ජනතාවට ඉදිරිපත් කිරීමයි.
අවසානයේදී වැදගත් වන්නේ කුමක්ද?
යුරෝපයේ විරෝධතා පිළිබඳ මොහාන් සමරනායක මහතාගේ විග්‍රහය, ආර්ථික ප්‍රශ්න දෙස සාම්ප්‍රදායික දේශපාලන පැහැදිලි කිරීම්වලින් පමණක් නොව, පුළුල් සමාජීය හා ආර්ථික පසුබිමක් තුළ බැලීමට කරන ආරාධනයක්.
ඔහුගේ අදහස අනුව, දූෂණය, දේශපාලන අසාර්ථකත්වය, ආර්ථික අසමානතාව සහ ජීවන වියදම වැනි කරුණු එකිනෙකට සම්බන්ධ විය හැකි නමුත්, ඒවා සියල්ලට පිළිතුරු සෙවීමට මූලික හේතු හඳුනාගත යුතුයි.
එමෙන්ම ජනතා කෝපය පාලන වෙනසකට පමණක් සීමා නොවී, ජීවිතයේ සැබෑ ගැටලු විසඳන වැඩපිළිවෙළක් කරා යොමු විය යුතු බව ඔහු අවධාරණය කරනවා.
යුරෝපයේ සිදුවීම් ශ්‍රී ලංකාවට අදාළ කරගත යුත්තේ ඒ රටවල සියලු තත්ත්වයන් මෙරටට සමාන යැයි උපකල්පනය කිරීමෙන් නොවෙයි. ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිවල ප්‍රතිවිපාක, රාජ්‍ය සේවාවල ගුණාත්මකභාවය, තරුණයන්ගේ අනාගතය සහ ජනතාවගේ ජීවන වියදම පිළිබඳ විවෘත සාකච්ඡාවක් ඇති කිරීමෙනුයි.
රටක ආර්ථිකය ගැන අවසාන තීරණය ගත යුත්තේ සංඛ්‍යාලේඛනවලින් පමණක් නොව, එම ආර්ථිකය තුළ ජීවත් වන සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ජීවිතය කෙතරම් යහපත් වී තිබේද යන්නත් සලකා බැලීමෙන්.
Call to Action
යුරෝපයේ විරෝධතා පිටුපස තිබෙන ආර්ථික හේතු පිළිබඳ මොහාන් සමරනායක මහතාගේ විග්‍රහය ගැන ඔබ සිතන්නේ කුමක්ද? ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති සකස් කිරීමේදී මෙවැනි කරුණු සැලකිල්ලට ගත යුතුද? ඔබ එකඟ වුණත්, එකඟ නොවුණත්, ඔබේ අදහස් අප සමඟ බෙදාගන්න.
