ලකුණු වෙනයි, ප්‍රතිඵල වෙනයි – ලකුණු පස්සෙන් දුවන අධ්‍යාපනය නිසා රටට වෙච්ච විනාශය ගැන ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය ඉඳුරාගාරේ ධම්මරතන හිමියන් කළ බරපතලම හෙළිදරව්ව මෙන්න.
ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන අධ්‍යාපන ක්‍රමය සහ විභාග රටාව පිළිබඳව නැවත වරක් දැඩි කතාබහක් නිර්මාණය කරමින්, කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ සංස්කෘත අධ්‍යයනාංශයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය ඉඳුරාගාරේ ධම්මරතන හිමියන් පෙන්වා දෙන්නේ වර්තමාන පාසල් පද්ධතිය තුළින් බිහිවන්නේ සැබෑ ඵලදායී මිනිසුන් නොව, හුදෙක් ඉලක්කම් පසුපස හඹා යන අතෘප්තිමත් පිරිසක් පමණක් බවයි.
අපේ රටේ දෙමාපියන්, ගුරුවරුන්, කලාප අධ්‍යාපන කාර්යාල, පළාත් අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තු සහ අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය පවා අද වන විට එකම දැලක පැටලී සිටී. ඒ සියලු දෙනාගේම එකම බලාපොරොත්තුව සහ එකම මිනුම්දණ්ඩ වී ඇත්තේ ළමයින්ගේ ‘ලකුණු’ පමණි. එහෙත්, ලකුණු යනු සැබෑ ප්‍රතිඵලය නොවන බවත්, විභාගයකින් ලබා දිය හැක්කේ ලකුණු (Marks) මිස ප්‍රතිඵල (Results) නොවන බවත් උන්වහන්සේ දැඩි ලෙස අවධාරණය කරති.
“විභාග තියලා මාක්ස් දෙන්න පුළුවන්, රිසල්ට්ස් දෙන්න බැහැ”
ලකුණු සහ ප්‍රතිඵල අතර පවතින ගැඹුරු වෙනස විග්‍රහ කරමින් උන්වහන්සේ පෙන්වා දෙන්නේ, රට පුරා පිහිටි පාසල් සහ විශ්වවිද්‍යාල තුළින් අද බිහිවන්නේ ‘මාක්ස්වාදීන්’ (Marks-driven individuals) බවයි.
“විභාගයක් තියලා ඉවර වුණාම රිසල්ට් ෂීට් එකක් දෙනවා, ප්‍රතිඵල ලේඛනයක් දෙනවා. ඒක හරි වැරදි වැඩක්. මම එදා අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශයේදී අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයාට සහ විභාග කොමසාරිස් ජෙනරාල්වරයාටත් කිව්වා විභාගයක් තියලා ප්‍රතිඵල දෙන්න බැහැ කියලා. විභාගයකින් දෙන්නේ ඉලක්කම්. ඒකට කියන්නේ ‘මාක්ස්’ කියලා. ඒ නිසා කැම්පස් වල වේවා, අනිත් හැම තැනකම වේවා රට පුරාම ඉන්නේ ‘මාක්ස්වාදීන්’. මොකද හැමෝම බලාපොරොත්තු වෙන්නේ මාක්ස්!”
උන්වහන්සේගේ තර්කයට අනුව, ලකුණු යනු ප්‍රතිඵල නොවේ නම් සහ ප්‍රතිඵල යනු ලකුණු නොවේ නම්, අද අප ජීවත් වන භෞතික ලෝකය දෙස ආපසු හැරී බැලිය යුතුය. අද අප දකින දැවැන්ත ගොඩනැගිලි, වේදිකා සහ යටිතල පහසුකම් නිර්මාණය කර ඇත්තේ විභාගවලට ඉහළම ලකුණු ගත් අය නොවේ. අපට දිනපතා අනුභව කිරීමට බත, එළවළු, සහ ධාන්‍ය උපයා දෙන අහිංසක ගොවිජනතාවට ඉහළ ලකුණු හෝ උපාධි නාමයන් නැත. එහෙත් ඔවුන් සපයන්නේ සැබෑ ‘ප්‍රතිඵල’ ය.
“ලකුණු තියෙන මම කන්නේ ලකුණු නැති උන් වගා කරන බත් නම්, උන් ප්‍රතිඵලදායක නැද්ද? රටක අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තිය සකස් කරන්න ඕනේ ඵලදායී දරු පිරිසක් බිහි කරන්න මිසක්, ලකුණු දායී දරු පිරිසක් බිහි කරන්න නෙවෙයි.”
90න් එහා ලකුණු ගත් ‘ඇම්ඩන්ලා’ සහ පොල්තෙල් පානට එන සපත්තු දාපු පිරිස
තමන්ගේ පන්සලේ සහ දහම් පාසලේ සිදුවීම් ඇසුරෙන් ප්‍රායෝගික උදාහරණයක් ඉදිරිපත් කළ මහාචාර්ය ඉඳුරාගාරේ ධම්මරතන හිමියන්, වර්තමාන සමාජයේ පවතින උත්ප්‍රාසාත්මක තත්ත්වය පැහැදිලි කළේ මෙසේය.
“මගේ පන්සලේ දහම් පාසලෙත් ඉන්නවා හොඳටම ලකුණු තියෙන, 90න් එහා ගන්න ළමයි. මම කටින පින්කම ලං වෙලා ආදි ශිෂ්‍යයන්ට කතා කරලා කියනවා ‘වරෙල්ලා පන්සල සුද්ධ පවිත්‍ර කරන්න, මකුළු දැල් කඩන්න, පඩික්කන් හෝදන්න, පාරවල් අතුගාන්න’ කියලා පණිවිඩයක් යැව්වහම එන්නේ කවුද? අර දහම් පාසල් යන කාලේ ලකුණු අඩු, දඟකාරකම් කරපු ‘ඇම්ඩන්ලා’ සහ ‘ඇම්ඩනීලා’ ටික. උන් ඇවිත් ඇඟපත ඩහදිය දාගෙන සේරම වැඩ ටික කරනවා. හැබැයි අර ඉහළම ලකුණු ගත්තු අය එන්නේ පින්කම දවසට සපත්තු දාලා, ටයි දාලා, පොල්තෙල් පානට විතරයි!”
උන්වහන්සේ ප්‍රශ්න කර සිටින්නේ, හොඳටම විද්‍යාවට හෝ ගණන්වලට ලකුණු ඇති දරුවා සැබවින්ම ‘හොඳ දරුවෙක්’ ද, නැතහොත් හුදෙක් ‘විද්‍යාව හෝ ගණන් දන්නා දරුවෙක්’ පමණක් ද යන්නයි.
අද සිදුවන්නේ පාසල් සහ විශ්වවිද්‍යාල වේදිකාවල පදක්කම් සහ ස්වර්ණාභරණ පැළඳ, නොනවත්වා වදින අත්පොළසන් නාදය මැද සම්මාන ගන්නා දරුවන්, පසුව තම අධ්‍යාපනය අවසන් වූ සැණින් නවසීලන්තයට හෝ ඕස්ට්‍රේලියාවට පදිංචියට යාමයි. නමුත්, ගසකින් වැටී කොන්ද කැඩුණු තාත්තාගේ කකුල්වල තෙල් ගාන්නේ, අම්මා නැති ගෙදර බත් ටික උයා දී රෙදි හෝදමින් පවුල රැකබලා ගන්නේ විභාග වේදිකාවල අත්පොළසන් නොලැබූ, ලකුණු තරඟයෙන් පසුපසින් සිටි අසරණ දරුවාය.
දත්ත මූල විෂයන් සහ ශික්ෂණ මූල විෂයන් (Data-based vs Practical Discipline)
අධ්‍යාපනය තුළ ප්‍රධාන වශයෙන් විෂය වර්ග දෙකක් පවතින බව උන්වහන්සේ පෙන්වා දෙති.
1. දත්ත මූල විෂයන් (Data-based Subjects) – මස්තිස්කයට හෝ මතකයට දත්ත පුරවන විෂයන් (උදා: ඉතිහාසය, න්‍යායාත්මක කරුණු).
2. ශික්ෂණ මූල විෂයන් (Discipline & Skill-based Subjects) – ක්‍රියාවෙන්ම පුරුදු කළ යුතු විෂයන්.
“පීනනවා කියන්නේ උගන්වන්න පුළුවන් දෙයක්ද? පීනන්න තපැල් මාර්ගයෙන් උගන්වන්න බැහැ, ඒක පුරුදු කරන්න ඕනේ. උයනවා කියන්නෙත් ඒ වගේ ප්‍රැක්ටිකල් දෙයක්. ඉස්සර කාලේ දිශාපාමුක් ආචාර්යවරයා ළඟට වෛද්‍ය විද්‍යාව ඉගෙනගන්න යන ශිෂ්‍යයා අවුරුදු 12ක් කළේ ප්‍රැක්ටිකල්. දර පළනවා, රෙදි හෝදනවා. ඊට පස්සේ තමයි කැලේට යවන්නේ බෙහෙත් හොයන්න. ඊගාව අවුරුද්දේ යවන්නේ බෙහෙත් කොටන්න. බෙහෙත් ලියන්න පුරුදු කරන්නේ ඊටත් පස්සේ”
ශික්ෂණය යනු හුදෙක් සීලාචාරකම පමණක් නොවේ. අධ්‍යාපනයෙන් බිහි කළ යුත්තේ උගත්, ජාතික සහ සංස්කෘතික හැඟීමක් සහිත, ක්‍රීඩාශීලී, සබුද්ධික, ප්‍රගතිශීලී, සමාජශීලී සහ තෘප්තිමත් රටවැසියෙකි. එහෙත්, අද ලංකාවේ සිටින බහුතරයක් දෙනා අතෘප්තිමත් සහ නොසන්සුන් ලෙස ජීවත් වන්නේ වත්මන් අධ්‍යාපන ක්‍රමයේ ඇති මෙම බරපතල අසාර්ථකත්වය නිසාය.
නවලිබරල් දරුවා සහ අනාගත දේශපාලනික අවදානම
වත්මන් ක්‍රමය හරහා ජාතික හැඟීමක් ඇති දරුවෙකු වෙනුවට බිහිවන්නේ ‘නවලිබරල් දරුවෙකු’ බවත්, ඔවුන්ගේ හිසකෙස් සකස් කරන ආකාරය, කතාබහ කරන භාෂාව හෝ හැසිරීම පාලනය කිරීමට පාසලට හෝ ගුරුවරයාට අයිතියක් නැති තත්ත්වයක් උදාවී ඇති බවත් උන්වහන්සේ සඳහන් කරති.
එසේම, 13 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ අධ්‍යාපන බලතල සම්පූර්ණයෙන්ම පළාත් සභාවලට විමධ්‍යගත වුවහොත් සිදුවිය හැකි බරපතල අනතුර පිළිබඳවද උන්වහන්සේ මෙහිදී අනතුරු ඇඟවූහ.
“අදටත් අධ්‍යාපනයේ පරිපාලන සේවා පළාත් සභාවලට විමධ්‍යගත වෙලා තිබුණට, ප්‍රතිපත්තිය තියෙන්නේ මධ්‍යම රජයේ රේඛීය අමාත්‍යංශය යටතේ. O/L කියන්නේ මුළු රටටම එක විභාගයක්, A/L කියන්නේ එක විභාගයක්. සමත් වන ලකුණු මට්ටම තීන්දු කරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාවෙන්. හැබැයි බැරිවෙලාවත් අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තියත් පළාත් 9ට බෙදිලා ගියොත්, O/L නවයක් සහ A/L නවයක් නිර්මාණය වේවි. එතකොට මේ රටේ ‘ඒකීය’ කියන ලක්ෂණය සහ ජාතික අධ්‍යාපන පදනම සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ වෙලා යනවා!”
එබැවින්, විභාග ලකුණු පස්සෙන් දුවන යාන්ත්‍රික අධ්‍යාපන රටාව වහා වෙනස් කොට, රටට සහ සංස්කෘතියට ආදරය කරන, ප්‍රායෝගික සහ තෘප්තිමත් පුරවැසියන් බිහි කරන සැබෑ අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තියක් සැකසීමට කාලය එළඹ ඇති බව ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය පූජ්‍ය ඉඳුරාගාරේ ධම්මරතන හිමියෝ වැඩිදුරටත් පෙන්වා දෙති.
Call to Action (CTA)
මෙම ලිපිය ගැන ඔබ සිතන්නේ කුමක්ද? ඔබේ අදහස් අප හා බෙදාගන්න. මෙය ඔබේ මිතුරන් සහ පවුලේ අය සමඟත්, ඔබේ සමාජ මාධ්‍ය ගිණුම් වලත් share කර සංවාදයක් ආරම්භ කරන්න.
