පොළොන්නරුවේ වේදිකාවක්. ජනතාව ඉදිරියේ ජනාධිපතිවරයා. දේශපාලන කතාවක්. සාමාන්යයෙන් මෙවැනි දේශපාලන රැස්වීමක් අවසන් වන්නේ අත්පොළසන්, පොරොන්දු සහ බලාපොරොත්තු සමඟය.
නමුත් ජනාධිපතිවරයෙකුගේ කතාවක් එතැනින් අවසන් කළ හැකිද?
ජනාධිපතිවරයා කියන්නේ පක්ෂයක නායකයෙකු පමණක් නොවෙයි. ඔහු හෝ ඇය සමස්ත රටේම නායකත්වය නියෝජනය කරන තනතුරක සිටී. ඒ නිසා ඔහුගේ වචනවලට දේශපාලන වේදිකාවක ඇති සාමාන්ය කතාවකට වඩා වැඩි බරක් තිබේ.
පොළොන්නරුවේදී ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක කළ කතාව සම්බන්ධයෙන් මතුව ඇති සංවාදයේ මූලික ප්රශ්නයත් මෙයයි. ජනතාවට ඇසීමට අවශ්ය වන්නේ අත්පොළසන් ගන්නා වචනද, නැතිනම් රටේ ඇත්ත තත්ත්වය පැහැදිලි කරන වචනද?
මෙය ජනාධිපතිවරයාට පමණක් අදාළ ප්රශ්නයක් නොවේ. රටේ දේශපාලන සංස්කෘතියටම අදාළ ප්රශ්නයකි.
කතාවක් ජනතාවට සතුටක් දිය යුතුද, නැතිනම් සත්යයක් පෙන්විය යුතුද?
දේශපාලන වේදිකාවකදී ජනතාව කැමති දේ පැවසීම පහසුය. ජනතාවට ආදරය කරන බව කීම පහසුය. ඔවුන්ගේ දුක තේරෙන බව කීම පහසුය. දුෂ්කරතා ඉක්මනින් විසඳන බව පැවසීමත් පහසුය. නමුත් පාලනය කිරීමේ සැබෑ අභියෝගය ආරම්භ වන්නේ එතැනින් පසුවය.
රටක ආර්ථික සීමාවන් තිබේ. රාජ්ය වියදම් සීමා තිබේ. ජනතාවට අවශ්ය සියල්ල එකවර ලබාදිය නොහැක. ඇතැම් තීරණ ජනප්රිය නොවිය හැකිය. ඇතැම් අවස්ථාවල රජයකට ජනතාවට කැමති නොවන සත්යයන් පවා පැවසීමට සිදුවේ.
ඒ නිසා සැබෑ නායකත්වය මැනිය යුත්තේ ජනතාවට සතුටුදායක වචන කී තරමෙන් නොව, අසීරු සත්යය කෙතරම් පැහැදිලිව කියන්නට හැකිද යන්නෙන් විය හැකිය.
ජනතාවගේ විවේචනය සරලව බැහැර කළ හැකිද?
පොළොන්නරුවේ කතාව සම්බන්ධයෙන් මතුව ඇති විවේචනයේ එක් පැත්තක් වන්නේ එය දේශපාලන වාසියක් ලබාගැනීමට ගැළපෙන ආකාරයේ ප්රකාශවලට වැඩි බරක් ලබා දී ඇති බවට ඇති අදහසයි.
එවැනි විවේචනයක් යනු අනිවාර්යයෙන්ම ජනාධිපතිවරයාගේ සම්පූර්ණ කතාව වැරදි බවට තීන්දුවක් නොවේ. එහෙත් එය වැදගත් දේශපාලන ප්රශ්නයක් මතු කරයි.
රජය ජනතාවට කියන දේ සහ රජය ඇත්තටම කළ හැකි දේ අතර පරතරය කොපමණද?
දේශපාලන කතාවක් ජනතාව තුළ විශාල බලාපොරොත්තුවක් ඇති කළ හැකිය. නමුත් එම බලාපොරොත්තුව ප්රායෝගික සැලැස්මක් සමඟ නොඑන්නේ නම්, එය ඉක්මනින්ම විශ්වාසභංගයක් බවට පත්විය හැකිය.
විශේෂයෙන්ම ආර්ථික අර්බුදයක් හරහා ගමන් කළ රටක ජනතාව අද වචනවලට වඩා ප්රතිඵල දෙස බලන තත්ත්වයක සිටිය හැකිය.
ජනාධිපතිවරයෙකුගේ වචනවලට වෙනස් බරක් ඇයි?
මැතිවරණ වේදිකාවක දේශපාලන පක්ෂ නායකයෙකු කරන ප්රකාශයක් සහ ජනාධිපතිවරයෙකු කරන ප්රකාශයක් එකම ආකාරයෙන් අර්ථකථනය කළ නොහැක. ජනාධිපතිවරයාගේ වචන ආණ්ඩුවේ ප්රතිපත්ති පිළිබඳ සංඥාවක් ලෙසද ජනතාව විසින් කියවාගත හැකිය.
එබැවින් වේදිකාවකදී කරන සරල ප්රකාශයක් පවා පසුව “රජයේ ස්ථාවරය” ලෙස අර්ථ ගැන්වීමේ හැකියාවක් ඇත. මෙය විශේෂයෙන් වැදගත් වන්නේ රටේ ආර්ථිකය, රැකියා, ගොවිතැන, අධ්යාපනය, සෞඛ්යය සහ ජාතික සංවර්ධනය වැනි කරුණු සම්බන්ධයෙන් ජනතාවට ඉහළ අපේක්ෂාවන් ඇති අවස්ථාවකය.
ජනතාවට අවශ්ය වන්නේ කවුරුන් හෝ තමන් වෙනුවෙන් ලස්සන කතාවක් කිරීම පමණක් නොවේ.
“මේක කරන්න පුළුවන්. මේක කරන්න බැහැ. මෙච්චර කාලයක් යනවා. මෙච්චර මුදලක් වැය වෙනවා. මෙන්න මේ හේතුව නිසා මේ තීරණය ගන්නවා.”** යන පැහැදිලිභාවය ඔවුන්ට අවශ්ය විය හැකිය.
සැබෑ නායකත්වයක කතාවක් කෙසේ විය යුතුද?
හොඳ ජනාධිපති කතාවක් යනු ප්රශ්න නැති රටක් මවා පෙන්වන කතාවක් නොවේ. ඒ වෙනුවට එය ගැටලු හඳුනාගෙන, විසඳුම් ඉදිරිපත් කරන, ජනතාවට වගකීමෙන් කතා කරන කතාවක් විය යුතුය.
1. අසීරු සත්යයන් පැවසීම
රටේ මුදල් සීමිත නම් ඒ බව කියන්නට හැකි විය යුතුය. අපේක්ෂිත සියලු සහන එකවර ලබාදිය නොහැකි නම් එය පැහැදිලි කළ යුතුය. යම් ප්රතිපත්තියකට කාලයක් ගතවනවා නම් එයත් සෘජුව පැවසිය යුතුය.
ජනතාවට සියල්ල ලබාදෙන බව කියා පසුව එය සිදු නොකිරීමේ වඩා, මුලින්ම සත්යය පැවසීම දිගුකාලීනව වඩාත් විශ්වාසනීය විය හැකිය.
2. පක්ෂයෙන් ඔබ්බට ගිය භාෂාවක්
ජනාධිපතිවරයෙකුට පක්ෂ දේශපාලනයෙන් සම්පූර්ණයෙන් වෙන්ව සිටීම පහසු කාර්යයක් නොවිය හැකිය. එහෙත් ජනාධිපති තනතුරට පත් වූ පසු සමස්ත පුරවැසියාම නියෝජනය කරන ස්වරයක් අවශ්ය වේ.
තමන්ට ඡන්දය දුන් ජනතාව පමණක් නොව, තමන්ට ඡන්දය නොදුන් ජනතාවත් රටේ පුරවැසියන් බව මතක තබාගැනීම නායකත්වයේ වැදගත් කොටසකි.
3. පොරොන්දුවකට වඩා සැලැස්මක්
“අපි මෙය කරනවා” යන ප්රකාශය දේශපාලන වේදිකාවකදී බලවත් වචනයකි. නමුත් ඊට පසුව ප්රශ්න ගණනාවක් මතුවේ.
කොහොමද?
කොච්චර මුදලක් වැය වෙනවාද?
කවදා අවසන් කරනවාද?
කාට වගකීම තිබෙන්නේ?
ප්රතිඵලය මැනෙන්නේ කොහොමද?
සැබෑ ප්රතිපත්තියක් ජනතාවට පැහැදිලි වන්නේ මේ ප්රශ්නවලට පිළිතුරු ලැබුණු විටය. වේදිකාවේදී ජනතාව සතුටු කිරීම සහ රට පාලනය කිරීම එකම දෙයක් නොවේ, දේශපාලනයේ විශාලම ගැටලුවක් මෙතැන තිබේ.
මැතිවරණ වේදිකාවක් තවමත් ජනප්රියත්වය ඉල්ලා සිටින ස්ථානයකි. පාලනය යනු තීරණ ගැනීමට සිදුවන ස්ථානයකි. මේ දෙක අතර සීමාව නොපැහැදිලි වූ විට ගැටලුව මතුවේ.
ජනතාව සතුටු කරන සෑම ප්රකාශයක්ම හොඳ පාලන තීරණයක් නොවිය හැකිය. ඒ වගේම ජනතාවට අසීරු වූ සෑම තීරණයක්ම නරක තීරණයක්ද නොවිය හැකිය.
ඒ නිසා දේශපාලන කතාවක් ඇගයීමේදී “කවුද කිව්වේ?” යන ප්රශ්නයට වඩා “කියපු දේ ක්රියාත්මක කළ හැකිද?” යන ප්රශ්නය වඩා වැදගත් වේ.
පොළොන්නරුවේ වේදිකාවෙන් මතුවන විශාල ප්රශ්නය
අවසානයේ මේ කතාව පිළිබඳ සංවාදය එක් දේශපාලන රැස්වීමකට සීමා නොවේ. මෙය ශ්රී ලංකාවේ දේශපාලන සංස්කෘතිය පිළිබඳ විශාල ප්රශ්නයකි. ජනතාව තවමත් දේශපාලන නායකයන්ගෙන් සරල පොරොන්දු බලාපොරොත්තු වෙනවාද?
නැතිනම් ඔවුන්ට අවශ්ය වන්නේ රටේ ඇත්ත තත්ත්වය පිළිබඳ පැහැදිලි, අවංක සහ වගකීම් සහිත සංවාදයක්ද?
දේශපාලන නායකයෙකු ජනතාවගේ අපේක්ෂා සපුරාලීමට උත්සාහ කිරීම ස්වභාවිකය. නමුත් ජන අපේක්ෂාවන්ට ප්රතිචාර දැක්වීම සහ ජනතාවට කැමති දේ පමණක් පැවසීම අතර විශාල වෙනසක් තිබේ.
ජනතාවට අවශ්ය වී ඇත්තේ ඡන්දය දිනවන බොල් වචන නොව, රට ගොඩනඟන ප්රායෝගික සත්යයයි.
ඒ නිසා පොළොන්නරුවේ වේදිකාවෙන් ඇසුණු කතාව පිළිබඳ සැබෑ තීන්දුව වචනවලින් නොව, ඉදිරියේදී ඒ වචන ප්රතිපත්ති බවටත්, ප්රතිපත්ති ක්රියාමාර්ග බවටත්, ක්රියාමාර්ග ප්රතිඵල බවටත් පත්වන්නේද යන්න මත තීරණය වනු ඇත.
Call to Action (CTA)
මෙම ලිපිය ගැන ඔබ සිතන්නේ කුමක්ද? ජනාධිපතිවරයෙකු වේදිකාවකදී ජනතාවට කතා කළ යුත්තේ පොරොන්දු සහ ජනප්රිය වචනවලින්ද, නැතිනම් අසීරු සත්යයන් සහ පැහැදිලි සැලසුම් සමඟද? ඔබේ අදහස් අප හා බෙදාගන්න. ඔබ එකඟ වුණත්, එකඟ නොවුණත් මෙම ලිපිය ඔබේ මිතුරන් සහ පවුලේ අය සමඟත්, ඔබේ සමාජ මාධ්ය ගිණුම් වලත් share කර සංවාදයක් ආරම්භ කරන්න.
