පාලන බලය ලබා ගැනීමට පෙර දූෂණයට සහ වංචාවට එරෙහිව අහස පොළොව දෙවනත් කරමින් කෑගැසූ පාලකයන්ගේ වත්මන් හැසිරීම දෙස බලන විට පෙනී යන්නේ, “හොරාගේ අම්මාගෙන් පේන ඇසීම” වැනි තත්ත්වයක් අද නිර්මාණය වී ඇති බවයි. වංචාවෙන් තොර පාලනයක් ගැන පාරම්බෑවද, ගත වූ කෙටි කාලය තුළ වාර්තා වන මහා පරිමාණ මූල්ය අක්රමිකතා දෙස බැලීමේදී මේ ආණ්ඩුව “සුද්දවන්ත” යැයි කීමට තවදුරටත් කිසිදු පදනමක් ඉතිරි වී නොමැත.
බරපතළ මූල්ය වංචා සහ වගකීමෙන් පලායාම
මෑතකදී මහත් ආන්දෝලනයකට තුඩු දුන් කන්ටේනර් 323 සිද්ධිය සහ ඩොලර් මිලියන 2.5ක ගනුදෙනුව හුදෙක් අහඹු සිදුවීම් ලෙස බැහැර කළ නොහැක. වඩාත්ම බරපතළ කරුණ වන්නේ මෙම අදාළ අමාත්යාංශ සෘජුවම විධායක ජනාධිපතිවරයා යටතේ පැවතීමයි. තමන් යටතේ පවතින විෂය පථයන් තුළ මෙවැනි මහා පරිමාණ වංචා සිදු වන විට, ඒ පිළිබඳව සොයා බැලීම සහ වගකීම දැරීම ජනාධිපතිවරයා සතු ප්රමුඛ කාර්යයකි. එහෙත් අප දකින්නේ වංචාව හෙළි වූ සැණින් එම වගකීම වෙනත් නිලධාරියෙකු හෝ පාර්ශවයක් මත පටවා ජනාධිපතිවරයා දෑත් සෝදා ගැනීමට උත්සාහ කරන අයුරුයි.
නිලධාරිවාදය සහ පත්වීම්වල අසාර්ථකත්වය
රජයේ ඉහළ පුටුවලට පත් කරනු ලැබුවේ “දූෂණයට එරෙහි” පුද්ගලයන් බව පැවසුවද, අද එම පත්වීම් ලැබූ පිරිස්ම චෝදනා ලැබ සිටිති. තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුව හරහා ඇමරිකාවට ඩොලර් ලක්ෂ 6ක් ගෙවීමේ සිද්ධිය සහ බාල ගල් අගුරු ගනුදෙනු හරහා රටේ මහජන මුදල් කාබාසිනියා කර ඇත්තේ මේ කියන “හොඳම” මිනිසුන්ය. ජනාධිපතිවරයා විසින්ම පත් කළ පුද්ගලයන් වංචාවලට සම්බන්ධ වන විට, එහි දේශපාලන වගකීමෙන් නිදහස් වීමට ජනාධිපතිවරයාට කිසිදු සදාචාරාත්මක අයිතියක් නැත.
ඩෝබියන්ගේ රෙදි සේදීමේ මෙහෙයුම
සමාජ මාධ්ය තුළ සහ විවිධ වේදිකාවල මෙම වංචා සාධාරණීකරණය කිරීමට සැදී පැහැදී සිටින “ඩෝබියන්” පිරිසක් අපට දැකගත හැකිය. ඔවුන් උත්සාහ කරන්නේ රටේ සම්පත් මංකොල්ලකෑම “තාක්ෂණික වැරදි” ලෙස හුවා දක්වමින් ආණ්ඩුවේ ප්රතිරූපය රැක ගැනීමටයි. නමුත් මතක තබා ගත යුතු කරුණ නම්, සංඛ්යාලේඛන සහ සාක්ෂි සහිතව කරුණු ඉදිරිපත් වන විට එවැනි සුදු හුණු ගෑමේ මෙහෙයුම් ජනතාව ඉදිරියේ වලංගු නොවන බවයි.
ජනාධිපතිවරයාට පැත්තකට වී සිටිය හැකිද?
තමන් යටතේ ඇති ආයතනවල සිදුවන හොරකම්වලට තමන් සම්බන්ධ නැතැයි කීම පාලකයෙකුගේ ලක්ෂණයක් නොවේ. එය පලායාමකි. ලොක්කන් හොරකම් කරන විටත්, රටේ ඩොලර් සංචිතය අනිසි ලෙස පිටරටවලට ඇදී යන විටත් නිහඬව සිටීම හෝ වගකීම අතහැරීම මගින් තහවුරු වන්නේ මේ ආණ්ඩුවත් පෙර පැවති දූෂිත පාලනයන්හිම දිගුවක් බවයි.
අවසාන වශයෙන්, ජනතාව බලය ලබා දුන්නේ දූෂිතයන් පලවා හැරීමට මිස, නව වෙස්ගත් දූෂිතයන්ට රජ මාලිගාවේ දොරවල් විවෘත කිරීමට නොවේ. මේ සිදුවන මහා පරිමාණ මූල්ය අපරාධ සම්බන්ධයෙන් සෘජු වගකීම ජනාධිපතිවරයා ප්රමුඛ ආණ්ඩුව භාරගත යුතු අතර, තවදුරටත් “සුද්දවන්ත” ලේබලය අලවාගෙන ජනතාව රැවටීමට ඔවුන්ට නොහැකි වනු ඇත.
Call to Action (CTA)
ආණ්ඩුවේ මෙම ක්රියාකලාපය ගැන ඔබ මොකද හිතන්නේ? “සුද්දවන්ත” පාලනයක් ගැන තිබූ බලාපොරොත්තු සුන් වී තිබේද? ඔබේ අදහස් පහතින් කමෙන්ට් කරන්න. මේ සත්යය රටටම දැනෙන්න Share කරන්න.
