ප්රජාතන්ත්රවාදය, ව්යවස්ථාව සහ නීතියේ පාලනය පිළිබඳව වර්තමාන සමාජය තුළ විශාල කතිකාවතක් ගොඩනැගී තිබේ. ලෝකයේ කිසිදු රටක පූර්ණ ප්රජාතන්ත්රවාදයක් නොමැති අතර, පවතින්නේ සාපේක්ෂ ප්රජාතන්ත්රවාදයක් පමණක් බව ප්රවීණ මාධ්යවේදී සහ දේශපාලන විචාරක මොහාන් සමරනායක පෙන්වා දෙයි. “Lanka Voice” යූටියුබ් නාලිකාව සමඟ පැවැත්වූ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී ඔහු සඳහන් කළේ, සැබවින්ම ලෝකය පුරා ක්රියාත්මක වන්නේ දේපළ හිමි ප්රභූ පන්තියේ ආධිපත්යයට යටත් වූ “ප්රභූතන්ත්රවාදයක්” (Plutocracy) බවයි.
ව්යවස්ථාපිත ඒකාධිපතිවාදය (Constitutional Dictatorship) යනු කුමක්ද?
ව්යවස්ථාපිත ඒකාධිපතිවාදය යනු අලුත් සංකල්පයක් නොවේ. එය රෝම ජනරජ සමයේ සිට පැවත එන්නකි. රාජ්යයේ පැවැත්මට බරපතල තර්ජනයක්, දැවැන්ත ස්වාභාවික ආපදාවක්, ආර්ථික අර්බුදයක් හෝ බාහිර ආක්රමණයක් එල්ල වූ අවස්ථාවක, තීරණ ගැනීමේ ක්රියාවලිය වේගවත් කිරීම සඳහා පාලකයාට ව්යවස්ථාවේ සීමාවන් ඉක්මවා යාමට ඉඩ සැලසීම මෙහි පළමු ස්වරූපයයි. අමෙරිකානු සිවිල් යුද සමයේදී ඒබ්රහම් ලින්කන් සහ දෙවැනි ලෝක යුද සමයේදී ෆ්රෑන්ක්ලින් ඩිලානෝ රූස්වෙල්ට් මෙවැනි බලතල තාවකාලිකව භාවිත කළහ.
නමුත් මෙහි දෙවැනි සහ භයානක ස්වරූපය වන්නේ, සම්මත නීත්යානුකූල පරිපාටියෙන් හෝ ජනතා ඡන්දයෙන් බලයට පැමිණ, පසුව එම ව්යවස්ථාවම සංශෝධනය කරමින් හෝ අහෝසි කරමින් ජනතා අයිතිවාසිකම් සීමා කර ආඥාදායකත්වයක් ගොඩනගා ගැනීමයි.
හිටලර්ගේ නැගීම සහ ‘ග්ලයිශාල්ටුන්’ (Gleichschaltung) ව්යාපෘතිය
ඇඩොල්ෆ් හිටලර් 1933 දී ජර්මනියේ බලයට පැමිණියේ ද ප්රජාතන්ත්රවාදී මැතිවරණ ව්යුහය තුළිනි. පරාජයේ වේදනාව සහ දැවැන්ත උද්ධමනය හමුවේ අසරණ වී සිටි ජර්මන් ජනතාවගේ හැඟීම්වලට ආමන්ත්රණය කිරීමට හිටලර් සමත් විය. බලයට පත් වූ පසු ඔහු “ග්ලයිශාල්ටුන්” (සමකාලීනකරණය/එක් පීල්ලකට ගැනීම) නම් සංකල්පය යටතේ විධායකය, ව්යවස්ථාදායකය, අධිකරණය, මාධ්ය, විශ්වවිද්යාල සහ සංස්කෘතිය යන සියල්ල තමන්ගේ මතවාදයට යටත් කරගත්තේය. 1934 වන විට සෙසු සියලු දේශපාලන පක්ෂ තහනම් කරමින් නාසි ඒකාධිපතිවාදය තහවුරු කිරීමට ඔහුට හැකි විය.
ශ්රී ලංකාවේ අත්දැකීම – 1978 ව්යවස්ථාව සහ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන
ශ්රී ලංකාවේ මෙවැනි තත්ත්වයක් නිර්මාණය වූයේ 1977 දී එක්සත් ජාතික පක්ෂය ලැබූ හයෙන් පහක බලයත් සමඟයි. ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයා තමන් තෝරාගත් නියෝලිබරල් (විවෘත) ආර්ථික මොඩලය පවත්වාගෙන යාම සඳහා ජනතා විරෝධතා මර්දනය කිරීමට ශක්තිමත් පාලනතන්ත්රයක් අවශ්ය බව වටහා ගත්තේය.
* අසීමිත බලතල – 1978 ව්යවස්ථාව මගින් විධායක ජනාධිපති ධූරයට අසීමිත බලතල පවරා ගත් අතර, “මට කරන්න බැරි ගැහැණියෙක් පිරිමියෙක් කිරීම සහ පිරිමියෙක් ගැහැණියෙක් කිරීම පමණයි” යනුවෙන් ප්රකාශ කිරීමට තරම් ඔහු බලවත් විය.
* මන්ත්රීවරුන් පාලනය – තමාගේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී කණ්ඩායමෙන් දිනය යොදන්නේ නැති ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපි ලබා ගනිමින් පක්ෂය මත පූර්ණ පාලනය තබා ගත්තේය.
* අධිකරණයට බලපෑම් – අධිකරණ තීන්දු දුන් විනිසුරුවරුන්ගේ නිවෙස්වලට මැරයන් යවා ගල් ගහන තත්ත්වයක් දක්වා ප්රජාතන්ත්රවාදය පහත වැටුණු අතර, එවකට සිටි අග්ර විනිශ්චයකාර නෙවිල් සමරකෝන් මහතා සමඟ ද දැවැන්ත ගැටුමක් ඇති කර ගත්තේය.
* 1982 ජනමත විචාරණය- මහමැතිවරණයක් පවත්වා බලය අහිමි වේ යැයි බියෙන්, ජනමත විචාරණයක් පවත්වා පාර්ලිමේන්තුවේ කාලය තවත් වසර 6කින් දීර්ඝ කර ගැනීම ලංකා දේශපාලන ඉතිහාසයේ කුප්රකට සිදුවීමකි.
සංවර්ධනය සහ මර්දනය අතර සබඳතාව
සිංගප්පූරුව, දකුණු කොරියාව, ඉන්දුනීසියාව සහ මැලේසියාව වැනි “ආසියානු කොටින්” ලෙස හැඳින්වූ රටවල ද ආර්ථික සංවර්ධනය පිටුපස තිබුණේ දැඩි මර්දනකාරී පාලනතන්ත්රයන්ය. ජනතාවට සිදුවන පීඩනය සහ සුභසාධන කප්පාදුව හමුවේ නැගී එන ජනතා විරෝධය මර්දනය කිරීම සඳහා මෙවැනි ව්යවස්ථාපිත ඒකාධිපතිත්වයන් පාලකයන් විසින් භාවිත කරයි.
ඕනෑම ආඥාදායකයෙකු තමන්ගේ බලය තහවුරු කරගන්නේ සහ නීති වෙනස් කරන්නේ “ජනතාවගේ යහපත උදෙසා” බව කියමිනි. නමුත් එහි සැබෑ අරමුණ වන්නේ පවතින පන්ති ආධිපත්යය සහ පාලක පන්තියේ බලය සුරක්ෂිත කර ගැනීමයි.
Call to Action (CTA)
මෙම ලිපිය ගැන ඔබ සිතන්නේ කුමක්ද? ඔබේ අදහස් අප හා බෙදාගන්න. මෙය ඔබේ මිතුරන් සහ පවුලේ අය සමඟත්, ඔබේ සමාජ මාධ්ය ගිණුම් වලත් share කර සංවාදයක් ආරම්භ කරන්න.
