පවතින බන්ධනාගාර පවා වැසී යා යුතු, මානව ශිෂ්ටාචාරය උපරිමයෙන්ම ප්රගතිශීලී විය යුතු යුගයක, රටක් තුළ තවත් අලුතින් බන්ධනාගාර ස්ථාපිත වීම හෝ ඒවා පුළුල් කිරීම කියන්නේ පැහැදිලිවම අපේ සමාජයීය සහ ආර්ථික ව්යුහය බරපතළ පසුබෑමකට ලක්ව ඇති බව පෙන්වන කණගාටුදායක කැඩපතක්.
“එක් පාසලක් විවෘත වන විට, එක් බන්ධනාගාරයක් වැසෙයි” කියලා ප්රංශ මහා ලේඛක වික්ටර් හියුගෝ එදා කිව්වේ නිකම්ම නෙවෙයි. දැනුම, සදාචාරය සහ නිදහස් චින්තනය පෝෂණය කරන පාසල් සහ විශ්වවිද්යාල රටක් පුරා ව්යාප්ත විය යුතු වටපිටාවක, වැරදිකරුවන් රඳවන සිරගෙවල් තැනීමට රජයකට සිදුවීම මගින් පෙන්වන්නේ අපේ රටේ සමස්ත සමාජ ක්රමයේම පවතින ලොකු අවුලක්. මීගමුව බන්ධනාගාරයේ මෑතකදී ඇති වූ සිදුවීම් සහ ඒ හා සමගාමීව මහනුවර ඇතුළු ප්රදේශ කිහිපයක බන්ධනාගාර පද්ධතිය අලුතින් ස්ථාපිත කිරීමට රජය ගන්නා උත්සාහය පිටුපස ඇති ඇත්තම කතාව ගැන Seylan News අපේ ගැඹුරු විග්රහය මෙන්න.
බන්ධනාගාර පද්ධතියේ වර්ධනය සහ සමාජයීය බිඳවැටීම
බන්ධනාගාරයක් කියන්නේ සමාජයක පවතින ව්යුහාත්මක අසාර්ථකත්වයේ භෞතික ප්රකාශනයක්. රටක බන්ධනාගාර පිරී ඉතිරී යාම සහ අලුතින් සිරගෙවල් තැනීමට සිදුවීම සෘජුවම සම්බන්ධ වන්නේ එම රටේ අපරාධ රැල්ලේ වර්ධනයටයි. අපරාධයක් කියන්නේ තනි පුද්ගලයෙකුගේ සහජ ස්වභාවයට වඩා, ඔහු ජීවත්වන වටපිටාව විසින් නිර්මාණය කරනු ලබන ප්රතිඵලයක්.
* අසමානතාව සහ දරිද්රතාව – රටේ ආර්ථික පීඩනය ඉහළ යනවිට සොරකම්, මංකොල්ලකෑම් සහ මත්ද්රව්ය ජාවාරම් ඉහළ යනවා. ජීවත් වීමට මගක් නැති තැන මිනිස්සු නීතිය අතට ගන්න පෙළඹෙනවා.
* සදාචාරාත්මක පරිහානිය – විධිමත් අධ්යාපනයක් හෝ ආකල්පමය සංවර්ධනයක් නොලැබෙන සමාජයක මිනිසුන් අතර ඉවසීම, සහකම්පනය සහ අන්යෝන්ය ගෞරවය ගිලිහී යනවා.
* මත්ද්රව්ය උවදුර – මෑතකාලීනව ලංකාවේ බන්ධනාගාරගත වන පිරිසෙන් බහුතරය මත්ද්රව්යවලට ඇබ්බැහි වූවන් හෝ ඒ ආශ්රිත ජාවාරම්කරුවන්. මෙය හුදෙක් නීතිය ක්රියාත්මක කිරීමෙන් පමණක් නැවැත්විය නොහැකි, පුනරුත්ථාපනය සහ මානසික සෞඛ්යය හා බැඳුණු ගැඹුරු ව්යසනයක්.
එතකොට පැහැදිලියි නේද, නව බන්ධනාගාර ඉදිකිරීම කියන්නේ රෝගයට ප්රතිකාර කිරීමක් නෙවෙයි, රෝග ලක්ෂණ වසා ගැනීමට දරන තාවකාලික උත්සාහයක් විතරයි.
අධ්යාපන ආයතන සහ බන්ධනාගාර අතර වෙනස
රටක සංවර්ධනයේ සැබෑ එන්ජිම වෙන්නේ මානව ප්රාග්ධනයයි. මානව ප්රාග්ධනය සංවර්ධනය කරන්නේ පාසල් සහ විශ්වවිද්යාල මගින්. නමුත් බන්ධනාගාරවලින් සිදුවන්නේ පුද්ගලයෙකුගේ නිදහස සීමා කර, රටේ ශ්රම බලකායෙන් ඔහුව ඈත් කිරීමයි.
පාසලක් හෝ විශ්වවිද්යාලයක් තුළින් සිදුවන්නේ පුද්ගලයෙකුගේ විභවතාවන් උපරිමයට ගෙන ඒම වුණත්, බන්ධනාගාරයක් තුළින් සිදුවන්නේ පුද්ගලයෙකු කොටු කිරීමක්. රජයක් ප්රමුඛතාව දිය යුත්තේ මිනිසුන් කොටු කිරීමට නෙවෙයි, ඔවුන්ගේ ඥානය නිදහස් කිරීමටයි.
ආර්ථික විද්යාත්මක දෘෂ්ටිකෝණය
ආර්ථික විද්යාත්මකව බලන කල, බන්ධනාගාර නඩත්තු කිරීම සහ අලුතින් ඉදිකිරීම කියන්නේ රටකට කිසිදු සෘජු මූල්යමය ප්රතිලාභයක් නොලැබෙන, අධික පිරිවැයක් දැරීමට සිදුවන වැඩක්.
* අහිමි වන අවස්ථා පිරිවැය – නව බන්ධනාගාරයක් ඉදිකිරීමට වැය කරන බිලියන ගණනක මුදල, රටේ තාක්ෂණික විශ්වවිද්යාලයක් ඉදිකිරීමට, පාසල්වල විද්යාගාර නවීකරණය කිරීමට හෝ තරුණ ව්යවසායකත්වයට ණය ආධාර දීමට යෙදවිය හැකියි. බන්ධනාගාරවලට මුදල් වැය කිරීම කියන්නේ රටේ සංවර්ධන අවස්ථා අහිමි කර ගැනීමක්.
* රාජ්ය වැයබර – සිරකරුවන්ගේ ආහාර, සෞඛ්ය, ආරක්ෂාව සහ බන්ධනාගාර නිලධාරීන්ගේ වැටුප් වෙනුවෙන් මහජන බදු මුදල් විශාල වශයෙන් වැය වෙනවා. ඵලදායී ශ්රම බලකායක සිටිය යුතු තරුණ පිරිසක් මෙලෙස සිරගත කර තැබීමෙන් රටේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට (GDP) දායක විය හැකි මානව ශ්රමය අපතේ යනවා.
ලංකාවේ බන්ධනාගාර පද්ධතියේ ව්යුහාත්මක අර්බුදය සහ මිගමුව සිදුවීම
මීගමුව බන්ධනාගාරය ආශ්රිතව මෑතකදී ඇති වූ සිදුවීම්වලින් ගම්ය වෙන්නේ ලංකාවේ බන්ධනාගාර ක්රමවේදය සතු බරපතළ ව්යුහාත්මක අර්බුදයයි.
1. අධික තදබදය – ලංකාවේ බොහෝ බන්ධනාගාර පවතින්නේ ඒවායේ ධාරිතාවට වඩා තුන් හතර ගුණයක සිරකරුවන් ප්රමාණයක් රඳවා ගනිමිනි. මීගමුව, වැලිකඩ, මහනුවර වැනි බන්ධනාගාරවල පවතින්නේ අතිශය අමානුෂික තදබදයක්.
2. අපරාධ ජාලයන්ගේ මෙහෙයුම් මධ්යස්ථාන වීම – බන්ධනාගාර පද්ධතියේ පවතින දූෂණය සහ අක්රමිකතා හේතුවෙන්, ඇතැම් මත්ද්රව්ය ජාවාරම්කරුවන් සහ සංවිධානාත්මක අපරාධකරුවන් සිරගෙදර ඇතුළත සිටම තම ජාලයන් මෙහෙයවන බව නොරහසක්. මීගමුව සිද්ධියෙන්ද අනාවරණය වූයේ එවැනි පාලනයෙන් තොර වටපිටාවක පවතින අනතුරයි.
3. ප්රතිසංස්කරණ වෙනුවට භෞතික ව්යාප්තිය – රජය මහනුවර හෝ වෙනත් ප්රදේශවල බන්ධනාගාර පුළුල් කිරීමට යාමෙන් තදබදයට තාවකාලික විසඳුමක් ලැබිය හැකි වුවත්, ඉන් ඉහත සඳහන් කළ දූෂණය, අපරාධ මුල්ිනුපුටා දැමීම හෝ සිරකරුවන් යහපත් පුරවැසියන් කිරීම සිදු වෙන්නේ නැහැ.
ජාත්යන්තර ප්රවණතා සහ අපේ රටේ පසුගාමීත්වය
ලෝකයේ දියුණු රටවල් අද වන විට බන්ධනාගාර වසා දැමීමේ ප්රවණතාවකට ගමන් කරමින් සිටිනවා. උදාහරණයක් විදිහට නෙදර්ලන්තය පසුගිය දශකය තුළ තම බන්ධනාගාර රැසක් වසා දැමුවේ අපරාධ අනුපාතය සීඝ්රයෙන් පහත වැටීම නිසා. ඔවුන් ඇතැම් හිස් වූ බන්ධනාගාර සරණාගත කඳවුරු හෝ හෝටල් බවට පරිවර්තනය කළා. ස්වීඩනය, නෝර්වේ වැනි රටවල් දඬුවම් දීමට වඩා මුල් තැන දෙන්නේ “පුනරුත්ථාපනයට සහ සමාජගත කිරීමටයි”.
නමුත් අප තවමත් ගමන් කරමින් සිටින්නේ 19 වැනි සියවසේ යටත්විජිත වැරදි නිවැරදි කිරීමේ ක්රමවේදයකයි. වැරදිකරුවෙකු සමාජයෙන් කොන් කර, තවත් සාහසිකයෙකු කර පිටතට එවීමේ ක්රමවේදයක් තුළ නව බන්ධනාගාර තැනීමෙන් සිදුවන්නේ අපරාධ සංස්කෘතිය තවදුරටත් පෝෂණය වීම විතරයි.
මේ මහා අභාග්යයෙන් මිදීමට ගත යුතු විකල්ප පියවර
බන්ධනාගාර තැනීම වෙනුවට රජයක් සහ සමාජයක් ලෙස අප අවධානය යොමු කළ යුතු ප්රගතිශීලී විකල්ප ප්රතිපත්ති කිහිපයක් තිබෙනවා.
* අධ්යාපන පද්ධතියේ රැඩිකල් වෙනසක් – ගිරවා පාලනයෙන් මිදුණු, ජීවන කුසලතා සහ ව්යවසායකත්වය උගන්වන, ආචාරධර්මීය අධ්යාපන ක්රමයක් පාසල් සහ විශ්වවිද්යාල තුළ ස්ථාපිත කළ යුතුයි. තරුණ පරපුරට රට තුළ පැහැදිලි අනාගතයක් සහ ආර්ථික ස්ථාවරත්වයක් ලබා ගත හැකි මාර්ග විවෘත වන විට ඔවුන් අපරාධවලට යොමුවීම ස්වභාවිකවම වැළකෙනවා.
* අධිකරණ සහ නීති පද්ධතියේ ප්රතිසංස්කරණ – ලංකාවේ බන්ධනාගාර තදබදයට ප්රධාන හේතුවක් වන්නේ නඩු ඇසීමේ පවතින ප්රමාදයයි. වසර ගණනාවක් රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරගත කර සිටින සැකකරුවන් විශාල ප්රමාණයක් සිටිනවා. අධිකරණ ක්රියාවලිය ඩිජිටල්කරණය කර වේගවත් කිරීම සහ සුළු වැරදි සඳහා සිරදඬුවම් වෙනුවට ප්රජා සේවා හෝ පුනරුත්ථාපන නියෝග ලබා දීම මෙයට හොඳම විසඳුමක්.
* මත්ද්රව්ය උවදුරට වෙනස් ප්රවේශයක් – මත්ද්රව්ය පාවිච්චි කරන පුද්ගලයන් බන්ධනාගාරගත කිරීමෙන් ඔවුන් තවත් දරුණු අපරාධකරුවන් බවට පත්වෙනවා. ඔවුන් සිරකරුවන් ලෙස නොව, වෛද්ය සහ මානසික ප්රතිකාර අවශ්ය රෝගීන් ලෙස සලකා වෙනත් පුනරුත්ථාපන මධ්යස්ථාන වෙත යොමු කළ යුතුයි.
රටක සැබෑ ප්රගතිය මනිනු ලබන්නේ එහි ඇති බන්ධනාගාරවල ශක්තිමත්භාවයෙන් හෝ ප්රමාණයෙන් නොව, එහි ඇති විශ්වවිද්යාල, පර්යේෂණාගාර සහ පුස්තකාලවල ගුණාත්මකභාවයෙනි. අපට අවශ්ය වන්නේ වැරදිකරුවන් සිරකර තබන යකඩ කූඩු සහිත දේශයක් නොව, වැරදි නොකරන යහපත් පුරවැසියන් බිහි කරන සදාචාරාත්මක සහ ඥානාන්විත සමාජයකි.
Call to Action (CTA)
මෙම ලිපිය ගැන ඔබ සිතන්නේ කුමක්ද? ඔබේ අදහස් අප හා බෙදාගන්න. මෙය ඔබේ මිතුරන් සහ පවුලේ අය සමඟත්, ඔබේ සමාජ මාධ්ය ගිණුම් වලත් share කර සංවාදයක් ආරම්භ කරන්න.
